ูดอย่างตั้งใจ
เซี่ยผิงกั่งนิ่วหน้า “หากอย่างนั้นเจ้าถามเขาหน่อยว่าท่านเซียนที่ว่าเป็นใคร เป็นหรือตายไปแล้ว ซ่อนอยู่ที่ไหน ทำไมต้องทำร้ายคนด้วย!”
เซี่ยเฉียวถ่ายทอดคำพูดต่อไป นางดูไม่รู้เรื่องรู้ราว
เซี่ยผิงกั่งถอนหายใจ น้องสาวของเขาโง่เง่าเหลือเกิน เขาต้องสอนคำต่อคำทีเดียว
วิญญาณตนนั้นหวาดกลัวตัวสั่นเทา แต่ก็ยอมให้ข้อมูลแต่โดยดี “ท่านเซียนก็เหมือนกับพวกเรา…แต่ท่านเซียนก็เก่งกาจมาก พวกเราจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ หากติดตามเขา…ตอนที่ท่านเซียนยังมีชีวิตอยู่ ข้าได้ยินมาว่าเขายังเป็นโจรใหญ่แห่งเจียงหยาง…เมื่อใครไม่เชื่อฟัง เขาก็จะกลืนกินพวกเรา เขา เขามีของรักของหวงที่ร้ายกาจมากด้วย…”
เซี่ยเฉียวเคร่งขรึมลงไปเล็กน้อย
สามารถเรียกวิญญาณมาได้มากมายขนาดนี้ เกรงว่าคงจะไม่ใช่วิญญาณธรรมดาๆ แล้ว
“ในเมื่อลูกพี่ของพวกเจ้าร้ายกาจขนาดนี้ ทำไมตอนนี้เขาถึงไม่ปรากฏตัวล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอีก
ตั้งแต่ตอนที่วิญญาณอดอยากตนนี้ถูกเซี่ยเฉียวจับไว้ วิญญาณตนอื่นๆ ก็หนีไปไกลแล้ว
ดูเหมือนพวกเขาจะนึกไม่ถึงว่านางจะมีความสามารถขนาดนี้
พวกเขาพากันหลบออกไปและจับตาดูจากระยะไกลแทน
วิญญาณอดอยากตนนั้นหยุดพูด ร่างวิญญาณก็สั่นเทาดูอ่อนแออย่างยิ่ง เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “เขาถูกคุมขังอยู่ที่ไหนสักแห่งและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ใช่หรือไม่”
คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้องอีก หากเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แล้วจะเรียกวิญญาณมากมายอย่
