!
“เอามาให้ข้า! ข้าจะกิน! ข้าจะกิน!” ฉินจื้อยื่นมืออกไปแย่ง
เซี่ยเฉียวได้ยินเสียงที่ดังขึ้นก็หันไปมององครักษ์ผู้นั้นเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ “เจ้าไม่เหมาะที่ติดตามมายังที่ที่มีพลังหยินรุนแรงมากเช่นนี้จริงๆ”
จะให้จ้าวเสวียนจิ่งมานั่งสนใจว่าองครักษ์ข้างกายของเขาในแต่ละวันเป็นใครบ้างก็คงเป็นไปไม่ได้
องครักษ์เหล่านี้ล้วนผ่านการคัดเลือกมาอย่างดี ฉินจื้อเป็นคนมีความสามารถเอาชนะคนอื่นมาได้ เขาจึงสามารถกลับมาทำงานรับใช้เขาได้อีก
“แม่นางเซี่ยครึ่ง…” โจวเว่ยจงร้อนใจอยู่บ้างจึงได้รีบตะโกนเรียกเซี่ยเฉี่ยว เขาเกือบจะเปิดเผยเรื่องของนางทันทีที่อ้าปากเสียแล้ว โจวเว่ยจงจึงรีบเอ่ยต่อทันที “แม่นางเซี่ย ท่านลองดูหน่อยว่าเขาเป็นอะไร”
“วิญญาณที่อดตายสิงร่างเขาแล้ว” สีหน้าของเซี่ยเฉียวสงบนิ่ง จากนั้นนางก็หยิบชามและถุงน้ำออกมา ละลายน้ำยันต์ยัดใส่ปากของฉินจื้อโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง
วิญญาณอดอยากถูกขับออกมาทันที ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยควัน
ฉินจื้อกรอกตารอบหนึ่งแล้วก็เป็นลมไปทันที
“…” โจวเว่ยจงรู้สึกสงสารเด็กคนนี้
หลังจากที่เขาทำผิดจนถูกขับออกไป ฉินจื้อก็สะเทือนใจไม่น้อย หลายเดือนต่อมาหลังจากที่หายป่วยดีแล้วเขาก็ขยับฝึกซ้อม ด้วยความจงรักภักดีที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเขาทำให้โจวเว่ยจงให้โอกาสเขาอีกครั้ง…
วันนี้…เป็นวันแรกที่เขาพาฉินจื้อออกมาด้วย!
แต่กลับมาโดนของเสียนี่!
มีคนตั้งมากมาย คนอื่นๆ ก็สบายดี กลับมีแต่เขาที่ถูกส
