ียนและเฝิงหยิงหยิงพยักหน้าตอบรับนาง
“แม่นางเซี่ย ท่านไม่ต้องรู้สึกกดดันให้มากหรอก พวกเราเลือกเองก็ย่อมยอมรับได้” อวี๋เซียนเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปสักพัก
เซี่ยเฉียวหรือสึกเหนื่อยใจจริงๆ
ทำไมนางจึงต้องปลอมตัวเป็นโม่ชูเซิง
นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่ง!
หน้าตาและท่าทางของนางก็แค่หญิงสาวคนหนึ่ง จะไปข่มใครก็ไม่ได้เลย แม้แต่จ้าวเสวียนจิ่งเองตอนที่เขาพบกับนางเป็นครั้งแรกก็ยังคิดว่านางเป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงไม่มีความสามารถ แถมยังจะจับนางส่งทางการอีกด้วย!
คนพวกนี้มีตาหามีแววไม่!
ท้องฟ้ามืดลงเล็กน้อย เซี่ยเฉียวมองไปรอบๆ อยู่ตลอดเวลา สถานการณ์ก็ยังเรียบร้อยดี
นางก็เลยกินอะไรเล็กน้อยเพื่อรองท้องกับพวกนาง
ส่วนในเวลานี้เวินหลันเฉิงก็ไปถึงบ้านตระกูลเซี่ยเพื่อรับคู่หมั้นของเขากลับบ้านแล้ว
“พวกคุณหนูใหญ่ยังไม่กลับมาเลยขอรับ…” พ่อบ้านเองก็ร้อนใจเล็กน้อย “ปกติเวลาออกไปข้างนอก หากมืดค่ำแล้วยังไม่กลับก็จะส่งคนขับรถกลับมาบอกที่บ้าน…”
เซี่ยผิงกั่งกลับมาพร้อมกับเวินหลันเฉิง พอเขาได้ยินอย่างนั้นก็สั่งการทันที “ส่งคนไปตามหาที่ตลาดหน่อย”
หลังจากนั้นเวินหลันเฉิงก็เข้าไปรอในห้อง
เขานั่งรอแล้วรอเล่าเป็นชั่วยามก็ยังไม่ได้ยินข่าวอะไร
“คุณชายใหญ่! แย่แล้วขอรับ ม้ากลับมาแล้ว แต่คุณหนูใหญ่ไม่ได้กลับมาด้วย! แล้วยังมีจดหมายมาอีก!” พ่อบ้านเองก็ไม่กล้าอ่านจดหมายนั้น แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
คงจะไม่ได้พบกับพวกโจรเข้าหรอกนะ?
จดห
