บทที่ 14 อดีตจักรพรรดินี!

หลู่ชางเฉิง กลับมาที่ศาลาเฉาถัง วัสดุสำหรับการสร้างค่ายกลจิ่วหยูพร้อมแล้ว ตอนนี้ รากฐานของค่ายกลได้ถูกจัดตั้งขึ้นแล้ว เหลือแค่นำน ้า ยมโลกจากแม่น ้าเหลืองใส่เข้าไปเพื่อเป็นแกนกลางจิตวิญญาณของ ค่ายกล รูปแบบค่ายกลสังหารโบราณ มันจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งบนโลก นี้! หลู่ชางเฉิง ยกไข่มุกน ้ายมโลก ด้วยมือของเขา ลูกปัดกลายเป็นแสงอาทิตย์และบินเข้าสู่ศูนย์กลางของค่ายกล! ลูกปัดกลายเป็นน ้ายมโลก พวกมันแยกย้ายกันไปล้อมรอบค่าย กลและกลายเป็นมังกรเหลืองขนาดยักษ์! มังกรเหลืองที่เปลี่ยนร่างมาจากน ้ายมโลกคือแกนกลางจิต วิญญาณของค่ายกล กลิ่นอายแห่งการสังหารที่ทรงพลังอย่างยิ่งปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับ ความหมายของการกวาดล้าง และลอยอยู่เหนือศาลาเฉาถัง! แม้แต่นกและสัตว์ป่าบางชนิดก็ยังหันกลับและจากไปด้วยความ หวาดกลัว แต่อย่ากังวลว่าคนอื่นจะค้นพบความผิดปกติในศาลาเฉาถัง บนหน้าผา ต้นหลิวโบกกิ่งหลิว เคลื่อนไหวเพื่อลบลมหายใจของศาลาเฉา ถัง ไม่มีใครตรวจจับได้! ณ ขณะนี้. เสียงประหลาดใจดังขึ้นข้างๆ หลู่ชางเชิง “ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลใด? แข็งแกร่งกว่าค่ายกลอันยิ่งใหญ่ที่ ปกป้องอาณาจักรของจักรพรรดินีองค์นี้เสียอีก” เป็นเสียงของหญิงสาว หลู่ชางเฉิง หันศีรษะของเขาและมองไปที่หญิงสาวคนนั้นด้วยสี หน้าไม่แปลกใจ ท้ายที่สุด หญิงสาวคนนี้ก็วิ่งตามเขามาจากเก้ายมโลก ก่อนหน้า นี้ “ไม่รู้สิ?” ค่ายกลขนาดใหญ่ที่ เล่าฉาง สามารถรับรู้ได้จะธรรมดาได้ อย่างไร? หญิงสาวคนนั้นสวมเสื้อคลุมสงครามสีแดงและสีขาว และผมยาว สีแดงเพลิงของเธอมัดรวบไว้ ดูราวกับวีรบุรุษ! คิ้วโค้งงามดั่งกิ่งหลิว ริมฝีปากสีแดง จมูกเรียวและตรง ใบหน้าขาวราวกับหยกราวกับไม่ได้ทาแป้งแต่กลับมีสีสันราวกับ แสงอรุณยามเช้าที่สะท้อนกับหิมะ ตาคู่หนึ่งยิ่งส่องแสงเหมือนดวงดาว ทำให้แค่มองไปก็มิอาจลืม เลือน อย่างไรก็ตาม หญิงสาวคนนั้นมีออร่าของจักรพรรดิที่มองไม่เห็น ราวกับว่ามันสามารถทำให้กองทัพทั้งหมดยอมสยบได้! “ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นเพียงร่างวิญญาณ ทำไมตอนนี้เจ้าถึงมี ร่างกาย?” หญิงสาวคนนั้นส่ายหัวและพูดว่า “ข้าไม่รู้” หลังจากฟัง หลู่ชางเฉิง ยักไหล่และไม่ถามคำถามอะไรอีก ท้ายที่สุดเขาไม่ต้องการรู้มากเกินไป แต่ครั้งนี้. ข้อมูลหนึ่งผ่านเข้ามาในความคิดของเขา [หงหยิง การกลับชาติมาเกิดของทักษะเก้าวัฏจักร: หลังจากเกิด ใหม่เก้าครั้ง การเกิดใหม่แต่ละครั้งจะละทิ้งการฝึกฝนของชีวิตก่อน หน้า พรสวรรค์จะสูงกว่าชีวิตที่แล้ว และต้องมีร่างกายพิเศษเท่านั้นที่ สามารถฝึกฝนได้] มีทักษะดังกล่าวด้วย? ทันทีหลังจากนั้น ภารกิจที่หายไปนานก็ถูกปลดปล่อยอีกครั้ง 【โฮสต์โปรดรับหงหอิ๋งเป็นศิษย์ เนื่องจากความยากที่สูงขึ้น รางวัลจะเพิ่มมากขึ้น】 【ชื่อ: หงหยิง】 【ความสามารถ: ระดับ SSS】 【คุณสมบัติ: ร่างวัฏจักร ลมปรานจักรพรรดิ มหาจักรพรรดินี แห่งโลก】 ความยากเพิ่มมากขึ้น? หลู่ชางเฉิง มองไปที่ หงหยิง ซึ่งกำลังมองดูค่ายกล และอดไม่ได้ ที่จะพยักหน้า ถ้าดูจากอารมณ์ของนาง เป็นเรื่องยากจริงๆ หญิงสาวคนนี้มีความเย่อหยิ่ง แตกต่างจากความเย่อหยิ่งของ เย่ ชิวไป่ นักดาบผู้ไม่ยอมใคร ความเย่อหยิ่งของ หงหยิง คือความเย่อหยิ่งที่ดูถูกใครราวกับว่า ทุกผู้ทุกคนด้อยกว่า! ความเย่อหยิ่งแบบนี้เกิดจากออร่าของจักรพรรดิ ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยอมศิโรราบ หงหยิง มีคุณสมบัตินี้ เป็นไปได้ไหมว่า… ชาติที่แล้วของหงหยิงผู้นี้คือจักรพรรดินี? 【ใช่ หงหยิงเป็นจักรพรรดินีผู้ก่อตั้งอาณาจักรหยุนหวง(เมฆา หงส์ชาด) 】 หลังจากได้รับการยืนยัน หลู่ชางเฉิง ก็ตระหนักได้ในทันที ด้วยตัวตนนี้เท่านั้นที่สามารถฝึกฝนลมปราณจักรพรรดิได้ อย่างไรก็ตาม ออร่าจักรพรรดินี้ไม่มีผลต่อหลู่ชางเฉิง สิ่งนี้ทำให้หงหยิงประหลาดใจเช่นกัน คนธรรมดา ถ้าพวกเขารู้สึกถึงออร่าของจักรพรรดิในตัวเอง พวกเขาจะต้องยอมสยบ! หลู่ชางเฉิง จะสงบเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร? อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ หลู่ชางเฉิง กล่าวต่อยิ่งทำให้ หงหยิง ประหลาดใจ “ว่าไง อยากจะกราบข้าเป็นอาจารย์ไหม” “หะ!” ดวงตาของหงหยิงเบิกกว้าง และถามด้วยความประหลาด ใจว่า “ให้ข้ากราบเจ้าในฐานะอาจารย์?” “ทำไม เจ้าไม่อยากเหรอ” หงหยิง ยิ้มและพูดว่า “บางทีเจ้าอาจยังไม่มีคุณสมบัติ” หลู่ชางเฉิง ยักไหล่ของเขา เขาไม่คิดว่าจะสามารถทำให้อดีต จักรพรรดินีผู้นี้กราบเขาเป็นอาจารย์ด้วยประโยคเดียว “อย่างไรก็ตาม ข้าต้องอยู่ที่นี่สักพักเพื่อฟื้นฟูพลังของข้า” โดยไม่รอให้ หลู่ชางเฉิง พยักหน้า นางสุ่มเลือกบ้านไม้และเดิน เข้าไป เมื่อเห็นเช่นนี้ หลู่ชางเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะวันเวลายังอีก ยาวไกล “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น ชิวไป่…” เดิมที หลู่ชางเฉิง ต้องการจะลงจากภูเขาเพื่อช่วย เย่ ชิวไป่ แต่ หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ส่ายหัวและยกเลิกความคิดนี้ เพราะนี่คือมารในใจของ เย่ ชิวไป่ เป็นมารของเขาเองที่ต้องแก้ไขด้วยตัวเอง ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่ฝีมือดาบของ เย่ ชิวไป่ จะก้าวหน้า ณ ตอนนี้, เมืองเทียนหยวน ขณะที่เดินอยู่บนถนน เย่ ชิวไป่ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจ ไม่นานมานี้เขาจำใจต้องหนีออกจากที่นี่ อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้น พรสวรรค์ของเขาสูญเสียไปโดย สิ้นเชิง และฐานการบ่มเพาะของเขาก็พังทลาย ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขากลับสู่จุดสูงสุดของพรสวรรค์และการ บ่มเพาะของเขาก็ดีมากขึ้นกว่าเดิม ระหว่างทาง มีคนจำเย่ ชิวไป่ได้ “ดูสิ นั่นใช่ เย่ ชิวไป่ อดีตอัจฉริยะของตระกูล เย่ หรือเปล่า” “หือ? ทำไมเขาถึงกลับมาที่เมืองเทียนหยวน? เขาไม่ได้ออกไป เพื่อค้นหาชีวิตของเขาเหรอ?” “นอกจากนี้ เขากำลังไปตระกูลเย่ เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการ กลับไปหาตระกูลเย่” “การฝึกฝนของเขาหายไปนานแล้ว และพรสวรรค์ของเขาก็ เหมือนกับคนทั่วไป ตระกูลเย่ จะยอมรับเขาอีกครั้งได้อย่างไร” “ไปดูกันเถอะ!” ทันใดนั้น ผู้คนมากมายบนถนนก็ละทิ้งสิ่งที่พวกเขาทำและ ติดตามเย่ ชิวไป่ พวกเขาต้องการดูว่าทำไม เย่ ชิวไป่ ถึงกลับมาในครั้งนี้! รู้ไหม เย่ ชิวไป่ ปัจจุบันมีศัตรูนับไม่ถ้วนที่ต้องการชีวิตของเขา! เย่ ชิวไป่ ไม่สนใจเมื่อเห็นสิ่งนี้และปล่อยให้พวกเขาติดตาม และข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองเทียนหยวนอย่างรวดเร็วราวกับ โรคระบาด! ตระกูลเจียง. ผู้นำตระกูล เจียง เทียนฮั่น อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเขาได้ ยินข่าว “ท้ายที่สุด ชานเอ๋อทำอะไรลงไป…ออกคำสั่งให้ตามข้ามา ไปที่ ตระกูลเย่” เจียง เทียนฮั่น คิดว่าถ้ามีคนต้องการฆ่า เย่ ชิวไป่ เขาจะปกป้อง เอง นี่คือสิ่งที่ตระกูลเจียง เป็นหนี้ เย่ ชิวไป่ “ข้าติดค้างเจ้า เด็กน้อย!” พ่อบ้านผู้หนึ่งรีบบุกเข้าไปในห้องใต้หลังคา เมื่อมองไปที่ชายที่กอดซ้ายขวา ล้อมรอบไปด้วยสาวงาม เขา หอบและพูดว่า “ท่าน… นายท่านไม่ดีแล้ว!” ชิว ซื่อหวู ตะโกนด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว: “ถ้าเรื่องนี้ไม่สำคัญ ข้าจะโยนเจ้าไปที่หุบเขาหมื่นงูเพื่อให้เป็นอาหารงู!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อบ้านก็อดไม่ได้ที่จะสั่น แต่เขาระงับอาการสั่น และพูดว่า “เจ้า… เจ้า ชิวไป่ กลับมาแล้ว!” “หืม?” ชิว ซื่อหวู หดแก้วตาของเขาและจับหน้าอกของเขาโดยไม่รู้ตัว มีรอยดาบอยู่ที่นั่น รอยดาบของ เย่ ชิวไป่ มียาจำนวนนับไม่ถ้วนที่สามารถลบรอยแผลเป็นได้ แต่ทั้งหมด ถูกปฏิเสธโดย ชิว ซื่อหวู เพราะ ชิว ซื่อหวู ต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อเตือนกระตุ้นตัวเอง จนกว่าข้าจะเอาหัวของ เย่ ชิวไป่ ด้วยมือของข้าเอง! “เขากลับมาทำอะไรที่เมืองเทียนหยวน” พ่อบ้านตอบว่า: “ไม่… ข้าไม่รู้ พอดีข้าผ่านไปเห็นเข้า” ชิว ซื่อหวู แสดงรอยยิ้มที่น่ากลัว ผลักหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เขา ออกไปด้วยฝ่ามือ และสวมเสื้อผ้า “ไป! เรียกพวกเดนตายมา แล้วตามข้าไปที่ตระกูล เย่!”