แต่คำพูดของนางกลับทำให้คนตกใจกลัวยิ่งนัก
“…” ผู้ดูแลร้านแข้งขาอ่อนแรงไปในทันทีพลางหันกลับไปมองนาง
เขาตะลึงงันไปชั่วขณะ
เขากลืนน้ำลาย “ไม่ทราบว่าโรงงิ้วเหอเต๋อของเรามีตรงไหนที่ทำผิดพลาดไป วันหน้าข้าน้อยจะต้องเตรียมของขวัญไปขอขมาที่จวนของท่านแน่ เพียงแต่ตอนนี้…ขอให้แม่นางเซี่ยปล่อยโรงงิ้วของข้าไปเถอะนะขอรับ!”
เขาไม่สงสัยในคำพูดของเซี่ยเฉียว
ไม่มีผู้หญิงคนใดในโลกนี้กล้าที่จะปลอมตัวทำเป็นว่าที่พระชยารัชทายาทหรือคนครอบครัวของนางหรอก
เขาทำงานอยู่ที่โรงงิ้วเหอเต๋อนี้ ในแต่ละวันก็มักจะได้พบผู้มีเกียรติคนใหญ่คนโตอยู่เสมอๆ ต่อให้เป็นพวกที่แต่งตัวเรียบๆ เข้ามา เขาก็ยังพยายามที่จะยิ้มให้อย่างเต็มที่ หากเขาไม่รู้จักว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็จะไม่กล้าล่วงเกินพวกเขา
นอกเสียจากว่าโรงงิ้วเหอเต๋อจะมีเหตุผล
“พวกนางร้องเพลงมานานเกินไปแล้ว ข้าก็แค่อยากให้พวกนางได้พักบ้างไม่ได้หรือ” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวราวกับน้ำพุที่ใสสะอาด แต่กลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น
ส่วนลูกค้าคนอื่นๆ ที่อยู่ที่นั่นก็ไม่พอใจเช่นกัน
หญิงสาวผู้นี้บอกว่าบิดาของนางก็คือเซี่ยหนิวซาน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเดาว่านางเป็นใคร
ได้ยินว่าว่าที่พระชายารัชทายาทเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถและจิตใจดีงาม แต่ตอนนี้ดูแล้ว…เรียกได้ว่าเป็นพวกไม่มีเหตุผล คนอื่นเขากำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีดีๆ แต่นางกลับโวยวายสร้างปัญหาขึ้นมา ช่างพาลพาโลจริงๆ!
สีหน้าผู้ดูแลเหนื่อยหน่
