มีก็ไม่ได้ หลักๆ คือมีไว้วางของต่างๆ เช่นกลีบดอกไม้ ของจำพวกผ้าไหมผ้าต่วนเป็นต้น ซึ่งจะถูกปล่อยหรือโปรยลงมาเพื่อสร้างความสวยงามเมื่อจำเป็น
โรงงิ้วแห่งนี้สามารถดำเนินกิจการบนถนนสายนี้ได้ก็เพราะอาศัยความสดใหม่นี่เอง
นอกจากเพลงงิ้วที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นแล้ว พวกเขาก็ยังมีการแสดงอื่นๆ เป็นครั้งคราวอีกด้วย
“เอ่อ..แม่นางทั้งสาม อันที่จริง…แผ่นกระดานนั่นก็ยังดูแข็งแรงมาก ข้าเกรงว่าไม่น่าจะหยุด…การแสดงนี้ได้…” เสี่ยวเอ้อท่าทางลำบากใจ
“ไปบอกให้ผู้ดูแลร้านเจ้าให้เขามานี่หน่อย” เซี่ยเฉียวเอ่ยทันที
เสี่ยวเอ้อไม่มีอำนาจตัดสินใจ เขาจึงรีบไปตามผู้ดูแลมาทันที
เมื่อผู้ดูแลมาถึงแล้ว เขากลับมีทีท่าที่สุภาพมากทีเดียว “แม่นางทั้งสามกังวลมากเกินไปแล้ว เมื่อครู่นี้ข้าน้อยได้ให้คนไปตรวจสอบดูแล้ว เชือกตรงด้านบนมีความแข็งแรงมั่นคงมาก จะต้องไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ พวกท่านวางใจได้”
เจ้าของร้านยิ้มอย่างนอบน้อม
“ชีวิตคนเป็นเรื่องใหญ่ จะพักไปก่อนสักครู่ไม่ได้หรือ” อวี๋เซียนถาม
นางเองก็รู้ว่าการหาเงินเป็นเรื่องใหญ่ และอีกฝ่ายก็คงจะไม่ยอมปล่อยมือง่ายแน่นอน
“แม่นางท่านนี้ ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ พวกท่านเองก็เป็นลูกค้า ย่อมต้องรู้ดีว่าทุกครั้งที่โรงงิ้วของพวกเรานี้ทำการแสดงก็จะต้องเก็บเงินคนดู ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็จะต้องทำการแสดงต่อไป จะมาหยุดร้องกลางคันไม่ได้เด็ดขาด…มันเป็นเรื่องของความน่าเชื่อถือด้วยขอรับ
