าจารย์หลีซื่อเหยี่ยนก็ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมืองหลวงเมื่อไร ในฐานะศิษย์คนโต นางจะต้องเตรียมของขวัญต้อนรับอาจารย์ไว้ให้สมน้ำสมเนื้อ จะให้ด้อยกว่าศิษย์น้องทั้งหลายไม่ได้
เซี่ยเฉียวคำนวณไปมาก็รู้สึกปวดใจ
ก่อนหน้านี้นางเก็บเงินได้ไม่น้อยแล้ว แต่นางแบ่งสะสมให้น้องสาวและน้องชายเป็นสินส่วนตัว ซื้อยาให้ตนเอง และแบ่งบางส่วนไปทำอย่างอื่น พอรวมๆ กันแล้วก็เหลือเพียงไม่มาก!
เซี่ยเฉียวรู้สึกปวดใจอยู่พักหนึ่ง
“คุณหนู นายท่านบอกว่าแม่นางเฝิงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” ชุนเอ๋อร์ที่อดทนไม่ยอมรบกวนเซี่ยเฉียวยามที่นางวาดภาพเอ่ยขึ้นในที่สุดหลังจากที่เห็นนางนิ่งไปครู่หนึ่ง
เทียบของเผิงหยิงหยิงมาถึงแล้วเมื่อสองวันก่อน ดังนั้นวันนี้เซี่ยเฉียวจึงได้รอนางอยู่ที่บ้าน
เวินหลันเฉิงได้กราบบิดาของนางเป็นพ่อบุญธรรมอย่างจริงจังแล้ว ดังนั้นเซี่ยเฉียวจึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องไปพบนางที่มีฐานะเป็นเหมือนพี่สะใภ้ครึ่งหนึ่งผู้นี้
นอกจากนี้เซี่ยเฉียวเองก็ค่อนข้างอยากรู้จักเฝิงหยิงหยิงผู้นี้อยู่มาก นางจึงยินดีที่จะเป็นผูกมิตรกับนางอยู่แล้ว
“เจ้าไปเชิญอาจารย์อวี๋มาหน่อย จะได้พบกันเสียทีเดียว” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าหากนางพูดคุยอยู่กับเฝิงหยิงหยิงอยู่คนเดียวก็กลัวจะทำให้บรรยากาศเงียบเกินไปได้
นางเป็นคนพูดเรื่องทั่วไปในครอบครัวไม่ค่อยเก่ง หากเผลอพูดเรื่องภูตผีวิญญาณออกไป แล้วทำให้หญิงสาวตกใจกลัวก็คงจะไม่เป็นการดีนัก
ชุน
