กข้ากับพี่ชายใหญ่ทะเลาะกัน เจ้าก็ยังมาตีกลองช่วยข้าได้ด้วย!”
เซี่ยผิงไหวมองไม่ออกเลยสักนิดว่าเซี่ยซีมีอะไรที่ไม่เหมือนเดิม
เขายังเดินเข้าไป จากนั้นก็เหลือบตาลงไปมองผีผานั้น แล้วเขาก็เห็นว่ามือของเซี่ยซีดีดผีผาจนได้เลือด เขาจึงนิ่วหน้าขึ้นมาทันทีพลางมองนางด้วยสายตาแปลกๆ
“ซีเอ๋อร์ เจ้าบื้อไปแล้วหรือไง ดีดจนเลือดออกแล้วอย่างนี้ ของเล่นบ้าๆ นี้มีประโยชน์อะไร” เซี่ยผิงไหวไม่เข้าใจจริงๆ พอเขาพูดจบก็ยังยื่นมือไปแย่งผีผานั้นมาถือไว้เองด้วย จากนั้นเขาก็กวาดตามองผีผาขึ้นลงก่อนจะโยนไปไว้ข้างๆ พร้อมกับทำเสียงรังเกียจเดียดฉันท์
เซี่ยซีลุกขึ้นทันที “อย่าได้แตะต้องผีผาของข้า!”
“ข้าไม่ได้แตะ! นี่ข้าวางมันลงบนพื้นแล้วไง!” เซี่ยผิงไหวขึงตาใส่เซี่ยซี จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปดีดหน้าผากของนาง “บ้าไปแล้วหรือไงเจ้าน่ะ ถึงได้ทำท่าโมโหใส่ข้า ระวังจะโดนอัด!”
แววตาของเซี่ยซีมืดมน
สีหน้าของเซี่ยเฉียวยิ่งแย่ลงไปอีก
น้องสาวของนางถูกวิญญาณแค้นสิงร่างแล้วจริงๆ!
วิญญาณทั่วไปอย่างมากก็แค่หยอกล้อคนเป็นเหล่านั้นเล็กๆ น้อยๆ พวกเขาจะไม่ทำอะไรเกินเลย ยิ่งไม่กล้าเข้าไปสิงร่างหรือทำร้ายชีวิตคนเป็น เว้นแต่คนเป็นผู้นั้นจะมีพลังหยินเข้มข้นรุนแรง หรือไม่ก็ไม่นับอยู่ในหมวดคนธรรมดาอย่างนางเป็นต้น
นางรู้แจ้งหยินและหยาง เดิมทีนางก็ต้องติดต่อกับพวกวิญญาณอยู่แล้ว ดังนั้นหากวิญญาณสิงร่างของนาง วิญญาณนั้นก็ไม่จำเป็นต้องแบกรับผลกรรมจากกา
