ป
หลังจากเซี่ยเฉียวเก็บวิญญาณของต่งอีอวิ๋นแล้ว นางก็มองไปยังวิญญาณที่ห้อยโหนอยู่กับขาของอนุตาน
“เจ้าล่ะ? จะไปหรือไม่ไป” เซี่ยเฉียวหันไปเอ่ยปากถาม
ใต้เท้าต่งได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย
เขาได้ยินมาว่าปรมาจารย์รู้แจ้งหยินหยาง หรือว่านอกจากวิญญาณของลูกสาวเขาแล้ว ในบ้านเขายังมี…วิญญาณอื่นอีก?!
ใต้เท้าต่งหันไปมองอนุภรรยาของตนเอง
อนุตานคุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำตาของนางเปรอะเปื้อนใบหน้า ท่าทางโศกเศร้าเสียใจมาก เพียงแต่เรื่องที่นางเสียใจไม่ใช่เพราะคุณหนูรองที่จากไป หรือสถานการณ์ของต่งซีอวิ๋นตอนนี้ แต่จากนี้ไปนางจะไม่มีต่งซีอวิ๋นให้พึ่งพาแล้ว แถมยังถูกใต้เท้าต่งรังเกียจด้วย
นางคาดเดาได้ว่าอนาคตของนางจะต้องอเนจอนาถแน่!
พอนางได้ยินคำพูดของนักพรตผู้นี้ในเวลาก็ไม่สนใจอะไรอีก “ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้านักพรตปีศาจที่ทำร้ายพวกข้า! ไม่มีดีสักคน! เสียแรงที่ข้าอยู่เป็นวัวเป็นม้าในจวนหลังนี้มาตั้งสิบกว่าปี…”
นางร้องไห้อย่างน่าอับอาย เรียกได้ว่าราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง ไม่หลงเหลือความงามใดๆ อีก
ใต้เท้าต่งตกใจเล็กน้อยไปชั่วขณะหนึ่ง
เมื่อก่อนอนุภรรยาคนนี้อ่อนโยนและมีมารยาทที่สุด เพราะนางเป็นน้องสาวของภรรยาเดิมของเขา ดังนั้นในสายตาของเขานางจึงเป็นเหมือนนายหญิงคนที่สองของจวนนี้!
นึกไม่ถึงเลยว่า นางจะมีด้านที่เหมือน…หญิงปากตลาดเช่นนี้
ใต้เท้าต่งได้รับความสะเทือนใจมามากแล้ววันนี้ มีเรื่องนี้เพิ่มมาอีกเรื่องก็ไม่มีผล
