ลานี้ต่งซีอวิ๋นกำลังร่ำไห้อยู่บนพื้น เซี่ยเฉียวมองดูวิญญาณที่ไอแค้นจางหายไป แล้วพูดกับต่งซีอวิ๋น “น้องสาวของเจ้าบอกว่า ทุกคำพูดที่นางเคยพูดกับเจ้าไม่มีคำไหนที่ไม่จริงเลย นางเคยให้โอกาสเจ้าและตัดสินใจที่จะเก็บความลับของเจ้าไว้ตลอดกาล แต่เจ้ากลับไม่เชื่อ ตอนนี้เจ้า…สมควรได้รับมันแล้ว”
ต่งซีอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและจ้องมองนางทันที
ทั้งหมดเป็นความจริง…
หึๆ ทั้งหมดเป็นความจริง?
แต่นางไม่เชื่อนี่! แม้ว่าจนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เชื่อน้องสาวคนนั้น แล้วนางผิดตรงไหน!
เซี่ยเฉียวหยิบกระดาษยันต์ขึ้นมา แล้วมองไปยังต่งอีอวิ๋นที่ลอยอยู่กลางอากาศก่อนจะเอ่ย “เจ้ายังมีความปรารถนาสุดท้ายอีกหรือไม่”
“พี่ใหญ่เซี่ย…” วิญญาณของต่งอีอวิ๋นหันไปมองเซี่ยผิงกั่ง แล้วน้ำตาก็ไหลลงมา
เป็นเพราะนางไร้เดียงสาเกินไปและไม่เชื่อฟังคำพูดของปรมาจารย์ หาก…หากนางเชื่อแล้วหลบไปไกลๆ สามปีให้หลังบางทีกับพี่ใหญ่เซี่ยก็อาจจะยังมีความเป็นไปได้อยู่บ้าง
ตอนนี้…โลกของทั้งสองถูกแยกออกจากกัน ไม่มีวาสนาต่อกันอีกแล้ว
นางยังทำร้ายพี่ใหญ่เซี่ย หลังจากหมั้นกันแล้ว คู่หมั้นของเขาก็มาเสียชีวิต ก็ไม่รู้ว่าต่อไปการแต่งงานของเขาจะยากเย็นแค่ไหน
นางมีชีวิตอยู่ได้…งี่เง่าเหลือเกิน หนึ่งคือนางผิดต่อมารดาผู้ให้กำเนิด สองคือผิดต่อแม่เลี้ยงที่เลี้ยงดูนางมา สามคือผิดต่อ…ปรมาจารย์โม่ที่ช่วยนาง และสี่ผิดต่อพี่ใหญ่เซี่ย ถือเป็นความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงจริงๆ
“ไม่ฝ
