นางทำได้ นางทำได้ ขอแค่ให้ท่านพ่อของนางไปหานักพรตมาช่วยนาง นางก็จะผ่านมันไปได้!
“น้อง น้องหญิงบอกว่า…เป็นท่านแม่…นะ!” เมื่อสิ้นคำพูดนั้น ต่งซีอวิ๋นก็ต้องคว้าลำคอของตนเองไว้ทันที สักพักนางก็ทึ้งผมของตนเองแล้วกรีดร้องออกมา “ท่านพ่อ! ข้าปวด! ปวดหัว หายใจไม่ออก ท่านพ่อ! ช่วยข้า! ช่วยข้าด้วย…”
ใต้เท้าต่งมองฮูหยินของตนอย่างขุ่นเคือง “เจ้ายังจะอยู่ที่นี่ทำไมอีก! ข้าจะยังไม่คิดบัญชีเรื่องนี้กับเจ้าในตอนนี้! กลับไปที่ห้องของเจ้าเดี๋ยวนี้เลย!”
ฮูหยินต่งรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจทันที
“มีแต่ท่านเท่านั้นแหละที่เชื่อคำพูดโกหกหลอกลวงของลูกสาวท่าน! หากนางพูดความจริง นางจะถูกทรมานจนไม่เป็นผู้เป็นคนขนาดนี้หรือ! ได้ ข้าไป ถึงอย่างไรบ้านนี้ก็จะต้องถูกลูกสาวของท่านทำลายจนไม่เหลืออะไรในไม่ช้าอยู่แล้ว!” ฮูหยินต่งเองก็โมโหขึ้นมาแล้ว!
นางตัดสินใจแล้วว่าจะรอให้งานศพของลูกสาวคนรองเสร็จสิ้นไปก่อน แล้วนางก็จะพาลูกชายทั้งสองหนีกลับไปที่หมู่บ้านทันที!
ลูกสาวคนโตผู้นี้ไสหัวออกไปแล้วเมื่อไรนางค่อยกลับมาใหม่!
นางเพียงแต่สงสารลูกสาวคนรองของนางเท่านั้น แม้ว่าต่งอีอวิ๋นจะไม่ได้เป็นลูกแท้ๆ ของนาง แต่นางก็เลี้ยงดูเอาใจใส่มากับมือตั้งแต่ยังเล็ก กลับมาถูกคนไร้มโนธรรมเช่นนี้ทำร้ายจนตาย!
ฮูหยินต่งสะบัดแขนเสื้อจากไปทันที
ต่งซีอวิ๋นกลิ้งไปมาบนเตียง
ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่า ไอแค้นของต่งอีอวิ๋นนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มมีส่ง
