ะวาวโรจน์ในดวงตา นางดูดุร้ายและน่ากลัว “หรือว่านังแพศยาอย่างเจ้าจงใจจะข่มขู่ข้า!”
“คุณหนู! ต่อให้ข้าใจกล้าแค่ไหนข้าก็ไม่กล้าทำอย่างนั้นหรอกเจ้าค่ะ…” สาวใช้ร้องไห้ออกมาจริงๆ
“ข้าต้องการพบท่านพ่อของข้า ท่านพ่อข้าล่ะ?” ต่งซีอวิ๋นตัวสั่นด้วยความโกรธ นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางเอ่ยถาม
“นายท่านกำลังรับแขก…เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่วแล้วเจ้าค่ะ…”
รู้กันทั่วแล้ว!? แต่นางเพิ่งจะมารู้เอาตอนนี้?!
ท่านพ่อออกจากวังมาแล้ว แต่ก็ไม่ยอมมาบอกเรื่องสำคัญเช่นนี้กับนางก่อน กลับปล่อยให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่วเมือง?!
นางบุญวาสนาน้อย…น่าขันนัก!
ตอนที่ราชครูคำนวณให้นั้น แม้ว่าผลลัพธ์ที่ออกมาจะไม่ถึงขนาดเป็นสิริมงคลยอดเยี่ยมอย่างรัชทายาทกับเซี่ยเฉียว แต่แปดอักษรของนางกับองค์ชายสี่ก็ได้ผลทำนายออกมาเป็นมงคลนี่!
เอาอะไรมาบอกว่านางบุญวาสนาน้อย!
หัวใจของต่งซีอวิ๋นดูเหมือนจะว่างโหวงไปส่วนหนึ่ง นางรู้สึกมึนงงเล็กน้อยราวกับว่าทั้งหมดนี้เป็นความฝัน
สักพักสาวใช้ก็มาแจ้งว่าแขกกลับไปแล้ว
นางรีบให้คนไปเชิญบิดาของตนมาทันที
ใช่ว่าใต้เท้าต่งไม่อยากบอกลูกสาว แต่เขาไม่รู้จะพูดอย่างไร ตอนนี้เมื่อเขาถูกนางเรียกตัวมา สีหน้าของเขาจึงมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางซีดขาว เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น “ซีเอ๋อร์ เรื่องนี้…พ่อไม่มีอำนาจตัดสินใจ…รัชทายาทบอกว่าเจ้าไม่เคารพพระชายารัชทายาท ฮ่องเต้จึงได้…โชคยังดีที่ชื
