องกระหม่อมตายไปแล้ว จะเชิญหมอหลวงมา…เพื่ออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่ว่าหมอหลวงจะมีความสามารถมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้ลูกสาวเขาฟื้นคืนจากความตายได้นี่?!
ท่าทีของจ้าวเสวียนจิ่งเย็นชา “ใต้เท้าต่ง ถึงอย่างไรผู้ตายก็เป็นลูกสาวที่เกิดจากภรรยาเอกของท่าน นางตายจากไปอย่างน่าอนาถเช่นนี้ ท่านในฐานะบิดาก็ควรที่จะใส่ใจให้มากหน่อย ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสืบให้กระจ่างเพื่อให้ลูกสาวของท่านตายตาหลับสิ”
สิ่งที่เขาพูดนั้นมีเหตุผลจริงๆ ใต้เท้าต่งรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีอยู่ในใจ
เด็กคนนี้เป็นลูกแท้ๆ ของเขา เขาจะไม่รู้สึกปวดใจได้อย่างไร
เพียงแต่…เรื่องบางเรื่องหากสืบให้กระจ่างแจ้งขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าจะเป็นการทำร้ายครอบครัวเขาเองนั่นแหละ!
คำพูดพวกนี้ใต้เท้าต่งเองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เขาได้แต่เชิญรัชทายาทและแม่นางเซี่ยผู้นี้ให้นั่งรอไปก่อน
ไม่นานนักหมอหลวงก็เข้ามาคำนับรัชทายาทด้วยความเคารพ จ้าวเสวียนจิ่งจึงเอ่ยถามขึ้น “หมอหลวงเว่ย บนโลกใบนี้มียาอะไรที่สามารถทำให้นิสัยคนเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายราวกับคนเสียสติ ร้องห่มร้องไห้เอะอะโวยวายบ้างหรือไม่”
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าทันที “ถูกต้อง ทั้งๆ ที่คนผู้นี้เพิ่งสัญญาหมั้นหมายกับข้าอย่างมีความสุข เป็นไม่ไม่ได้อย่างเด็ดขาดที่นางจะฆ่าตัวตายในวันถัดมา!”
เขาเป็นคนไม่สนใจชื่อเสียงหรือหน้าตาอะไรนัก แต่เรื่องนี้หากจะว่าไปแล้วก็ทำให้เขาดูไม่ดีนี่?!
เขาเซี่ยผ
