น้าร้องไห้ไม่ได้
“หมอหลวง คนที่โดนพิษนี้เข้าไปไม่สามารถทดสอบได้ด้วยเข็มเงิน?” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย
“สิ่งนี้อาจนับได้ว่าเป็นยาพิษ จริงอยู่ว่าหลังจากที่ได้รับผงแหวนเงินนี้เข้าไปแล้วจะมีอาการไม่ค่อยดี แต่ส่วนใหญ่แล้วสิ่งนี้จะใช้สำหรับทาภายนอกเป็นหลัก เนื่องจากในหลิ่งหนานสัตว์มีพิษมากมาย หากใครถูกกัดเข้าก็ยากที่จะรักษาได้ ดังนั้นคนที่นั่นจึงได้ค้นพบสิ่งนี้ และหลังจากที่นำมันไปทาภายนอกแล้ว มันจะมีผลในการล้างพิษบางอย่าง แต่สิ่งนี้ค่อนข้างหายาก และมีการหมุนเวียนในตลาดเพียงเล็กน้อย…” หมอหลวงเว่ยอธิบายอีกครั้ง
“ตอนนี้คุณหนูรองตระกูลต่งก็ตายไปแล้ว แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่านางได้รับผงแหวนเงินนี้เข้าไปหรือไม่” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้ว เขากังวลเล็กน้อย
หมอหลวงเว่ยก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
เขายื่นมือไปเปิดเปลือกตาของคุณหนูรองตระกูลต่ง
หลังจากที่เขามองอย่างพินิจพิจารณาแล้วก็พูดกับพวกเขาว่า “เชิญใต้เท้าเซี่ยมาดูเถิด ตาขาวของนางมีสีแดงเล็กน้อย…หากนำผ้าเช็ดหน้าอุ่นๆ มาวางไว้ด้านบน…”
หมอหลวงเว่ยพูดพลางก็เตรียมการไปพลาง สักพักเขาก็นำผ้าเช็ดหน้ามาวางลงบนดวงตา
ไม่ทันถึงหนึ่งเค่อ หมอหลวงก็นำผ้าเช็ดหน้าออก และเห็นว่าในดวงตาของนางมีน้ำตาสีแดงอ่อนหลงเหลืออยู่
“ทูลรัชทายาท ใต้เท้าต่ง ใต้เท้าเซี่ย แม่นางต่งเสียชีวิตเพราะได้รับผงแหวนเงินเข้าไปจริงๆ มีเพียงผู้ที่ได้รับผงแหวนเงินเข้าไปเท่านั้นที่จะหลั่งน้ำตาเลือดออก
