เรือนของอาจารย์เซียว คุกเข่าไปพลางท่องหนังสือไปพลาง
หากมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันในสำนักศึกษา ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายแพ้หรือชนะก็ต้องถูกลงโทษทั้งนั้น
ชีไหวถูกอาจารย์ลงโทษให้คัดลอกบทความเท่านั้น แต่อาจารย์เซียวนั้นเข้มงวดกว่ามาก สองสามวันมานี้เขาต้องคุกเข่าอยู่ตลอดเวลา
“ศิษย์น้อง คราวนี้เจ้าทำไปทำไมน่ะ ชีไหวก็แค่ปากเสียเล็กน้อย เจ้าไม่ต้องไปสนใจเขาก็ได้แล้วนี่? สุภาพบุรุษจะไปต่อปากต่อคำกับคนถ่อยทำไม ทำให้ตนเองแปดเปื้อนกลายเป็นคนถ่อยไปเปล่าๆ ยังต้องมาเป็นขี้ปากคนอื่นอีก” ฉู่เจี้ยนในฐานะศิษย์พี่มองเซี่ยผิงไหว เขายังไม่สามารถเข้าใจการกระทำของศิษย์น้องได้
การได้กราบอาจารย์เซียวเป็นอาจารย์นับเป็นเรื่องที่ทำให้คนตื่นเต้นและภาคภูมิใจได้ขนาดไหน!
ก็มีแต่เซี่ยผิงไหวนี่แหละที่ไม่ยินยอมและไม่พอใจไปเสียทุกอย่าง
แต่ครั้งนี้ที่เขาโดนทำโทษ…ดูจะต่างไปจากเดิม
เมื่อก่อนเขามักจะโวยวายขัดขืน แต่คราวนี้เขาทำตัวเรียบร้อยดีไม่พูดอะไรสักคำ!
เป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ
เซี่ยผิงไหวไม่ได้พูดอะไรและเงียบมาก
อาจารย์เซียวเหลือบมองออกไปข้างนอก เขาเองก็รู้สึกงงงวยเล็กน้อย
โดยเฉพาะ……
เมื่อเขามองดูการบ้านที่เซี่ยผิงไหวส่งมาคราวนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
ลายมือนี้เป็นของ ซี่ยผิงไหวก็จริง แต่ความจริงจังระดับนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ลายมือก็เรียบร้อย การเขียนก็เรียบร้อย และการบ้านทั้งหมดก็เสร็จเรียบร้อย!
เขาลาหยุดไปเมื่อส
