เจ้าก็รับมันไปแล้ว ตอนนี้จะเอามาคืน แล้วคิดว่าตนเองจะกลายเป็นผู้บริสุทธิ์สูงส่งได้หรือ ในเมืองหลวงนี้ใช่ว่าตระกูลเจ้าจะมีอำนาจสูงส่งอยู่คนเดียวเสียเมื่อไร จะต้องมีคนอื่นอยากรับมันไว้แน่!”
ชีเจิ้นพูดจบก็กลับเข้าห้องเรียนไปด้วยความโมโหโกรธา
ส่วนเซี่ยผิงไหวก็เดินกลับไปด้วยสีหน้าเย็นชา
“ศิษย์น้อง เจ้าไข้ขึ้นหรือเปล่า หรือว่าได้รับความสะเทือนใจอะไร” ฉู่เจี้ยนที่เดินตามไปข้างๆ อดถามขึ้นมาไม่ได้
เด็กคนนี้ชอบเอาเปรียบนัก!
ตอนที่ทั้งสองกลายเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันแรกๆ เพื่อแสดงความความเอื้ออาทรในฐานะศิษย์พี่แล้ว เขาได้มอบอะไรๆ ให้กับเซี่ยผิงไหวมากมาย แต่ของเหล่านั้นเป็นเนื้อเข้าปากสุนัขที่ให้ไปแล้วไม่มีวันได้กลับมา!
เด็กคนนี้ก็แค่รับไป ไม่มีการให้คืน!
กระทั่งว่าหากเขาถูกใจอะไรที่เป็นของเขา เซี่ยผิงไหวแย่งได้ก็จะแย่ง ที่แย่งไม่ได้เขาก็ทำมันให้พังเสียเลย!
ร้ายนัก!
แต่วันนี้…เขากลับส่งเนื้อที่อยู่ในมือแล้วคืนกลับไป?!
