้อคลุมตัวใหม่แล้วรีบออกไปจัดการธุระทันที
แม่นางน้อยนั้นทำให้เขาล่าช้าเสียจริง
…
ต่งอีอวิ๋นกลับบ้านไปด้วยความไม่สบายใจ นางรีบไปพบต่งซีอวิ๋นทันที
ในใจนางรู้สึกแค้นเคือง แต่นางก็ไม่สามารถที่จะทำตัวร้ายกาจกับพี่สาวของนางคนนี้ได้ และกัดฟันพูดเรื่องที่องค์ชายสี่มาหานางเมื่อวันนั้นให้ต่งซีอวิ๋นฟังอย่างกระจ่างแจ้ง
ต่งซีอวิ๋นได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
แต่หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็เชื่อคำพูดของต่งอีอวิ๋น
น้องสาวของนางผู้นี้ค่อนข้างซื่อ คงจะไม่โกหกนางหรอก
“น้องหญิง…ข้า…ข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป พอคิดว่าจะมีคนมาแย่งองค์ชายสี่ไป ในใจของข้าก็รู้สึกอึดอัดยิ่งนัก และควบคุมตัวเองไม่ได้…ข้าเองก็รู้ว่า ข้าผิดต่อเจ้า ข้าถึงกับปรักปรำเจ้า…น้องหญิง ข้าไม่ขอให้เจ้าอภัยให้ข้า…” ต่งซีอวิ๋นคุกเข่าลงทันที
นางหลั่งน้ำตา ท่าทางดูจริงใจมาก
อารมณ์ภายในใจของต่งอีอวิ๋นนั้นซับซ้อนมากเหลือเกิน ต่งซีอวิ๋นเป็นพี่สาวที่คลานตามกันมาของนาง นางชอบพี่สาวคนนี้ตั้งแต่นางยังเป็นเด็ก เพราะพี่สาวของนางเก่งกาจอยู่เสมอ นางรู้อะไรมากมาย และเชี่ยวชาญศิลปะด้านต่างๆ ไปหมดทุกอย่าง…
ก่อนหน้านี้นางมักจะยึดเอาพี่สาวของนางเป็นเป้าหมายมาตลอด!
ตอนนี้แม้นางจะรู้สึกแค้นเคืองอยู่ในใจ แต่จะให้นางบีบคั้นพี่สาวของนางจนตาย นางก็ทำไม่ลง
“เช่นนั้นแล้ว…พี่หญิงใหญ่ ต่อไปท่านก็รามือเสียเถอะ องค์ชายสี่ให้ความสำคัญกับท่า
