เขาฟัง เมื่อเจ้าแต่งไปกับเขา และยังมีข้าอยู่ทั้งคน ก็ไม่มีใครสามารถรังแกเจ้าได้แล้ว…”
ต่งอีอวิ๋นเองก็ไม่รู้ว่านางควรจะทำอย่างไรดี
นาง…
นางยอมรับว่าตนเองไร้ความสามารถ ต่อให้เป็นเวลานี้ ต่อให้นางจะมีมลทิน แต่นางก็ยังมีความคิดชั่วแวบหนึ่งที่หวังว่าจะได้แต่งงานกับเซี่ยผิงกั่ง
“ท่านแม่ ข้าอยากจะไปพบคนคนหนึ่ง…” ในที่สุดต่งอีอวิ๋นก็เอ่ยออกมาหลังจากที่นางครุ่นคิดอยู่นานสองนาน
“ใคร”
“ท่านปรมาจารย์โม่ นางเคยช่วยข้ามาก่อน ข้าอยากจะไปพบนางหน่อย…บางทีหลังจากที่ข้าพบนางแล้ว ข้าก็จะได้รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไร…” ต่งอีอวิ๋นรู้ว่าความบริสุทธิ์ของนางนั้นถูกทำลายไปแล้วจริงๆ ถึงอยากจะเรียกคืนมาก็คงทำไม่ได้แล้ว
เสื้อผ้านั้น กางเกงชั้นในนั้น มันจะต้องเคยเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ
ความจริงแล้วนางอยากจะเจอเซี่ยผิงกั่งมากกว่า แต่นางมั่นใจว่าคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นนางจึงอยากพบปรมาจารย์โม่ดูสักหน่อย บางทีท่านปรมาจารย์อาจจะทำนายคำตอบอะไรออกมาให้นางก็ได้
ฮูหยินต่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลง
นางให้สาวใช้อยู่ในห้อง แล้วแอบส่งลูกสาวออกไปข้างนอก
เซี่ยเฉียวไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ย ดังนั้นนางจึงไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิดจริงๆ
จนกระทั่งต่งอีอวิ๋นมาพบนางถึงที่ พอเซี่ยเฉียวเห็นว่าจุดอิ้นถังของนางดำมืด รังสีของความโชคร้ายปกคลุมไปทั่วร่าง ไม่ต้องบอกนางก็รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว
“ท่านปรมาจารย์…” ดวงตาของต่งอีอวิ๋นบวมฉึ่งราวกับลูกเ
