ม่ถือสาที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่เสียชื่อเสียง…
“ปรมาจารย์โม่ ท่านว่า…หากข้าจะแต่งกับเขาให้ได้ ต่อให้แต่งแล้วก็อาจจะต้องตายใช่หรือไม่” ต่งอีอวิ๋นหัวเราะออกมาเล็กน้อย “ดังนั้น ข้าไม่เพียงไม่สามารถตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาได้ แต่ยังจะทำให้เขากลายเป็นพ่อหม้ายไปด้วย…เป็นการเนรคุณ”
ต่งอีอวิ๋นเองก็บอกไม่ถูกว่าตนเองรู้สึกเช่นไร
นางสับสน สับสนจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว
ยากเกินไป การมีชีวิตอยู่มันยากเกินไปจริงๆ
ท่านปรมาจารย์ก็บอกแล้วว่า ขอแค่นางไปทางใต้ก็จะแก้ไขสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ได้ แต่…นางในตอนนี้มองไม่เห็นแสงสว่าง ไม่มีความคาดหวังรอคอยกับอนาคตที่จะเกิดขึ้นหลังจากเรื่องนี้คลี่คลายแล้วแม้แต่น้อย!
“แม่นางต่ง ชีวิตคนเรานั้นยังอีกยาวไกล ตอนนี้เจ้ารู้สึกขมขื่นก็จริง แต่หลังจากที่เจ้าผ่านอุปสรรคนี้ไปได้และมองย้อนกลับไป บางทีเจ้าอาจจะรู้สึกว่าตนเองโชคดีแล้วก็ได้” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย แต่ก็ยังรู้สึกว่าอยู่ดีกว่าตาย “เจ้าดูสิ เซี่ยผิงกั่งนั่นก็ไม่ได้มีอะไรดี ทั้งหน้าตาน่าเกลียดและดุร้าย เจ้าจะมาเสียสละชีวิตเพื่อคนเช่นนี้ มันไม่คุ้มค่าเลย”
“ท่านปรมาจารย์โม่! ใต้เท้าเซี่ยน้อยเป็นวีรบุรุษนะ เขาฆ่าคนเถื่อน เขาสามารถไขคดีได้ เขาสง่างามราวกับนกอินทรีที่กางปีก เขาไม่เหมือนคนอื่น ไม่ว่าใครก็สู้เขาไม่ได้ทั้งนั้น” น้ำเสียงของต่งอีอวิ๋นจริงจัง
“……” เซี่ยเฉียวตกตะลึง
ไม่ พี่ชายใหญ่
