บางที…บางทีชายผู้นั้นอาจจะดุเกินไป น้องหญิงจึงไม่กล้าขัดขืน…” ต่งซีอวิ๋นเอ่ยปาก
ฮูหยินต่งมองลูกสาวคนโตผู้มีชื่อเสียงผู้นี้ด้วยสายตาแปลกๆ
แม้ว่าลูกสาวคนรองจะไม่ได้เป็นลูกสาวแท้ๆ ของนางเช่นกัน แต่นางก็เป็นเด็กที่ตนเองเลี้ยงดูขึ้นมา นิสัยของนางเรียบง่าย ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนซีอวิ๋นพี่สาวของนาง!
“เจ้าพูดอย่างนี้…หรือว่าเจ้ารู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร!” ใต้เท้าต่งผู้เป็นบิดาพยายามระงับโทสะอย่างสุดความสามารถเมื่อเผชิญหน้ากับลูกสาวคนโต
“ลูกเอง…ก็ไม่แน่ใจ…” ต่งซีอวิ๋นมีสีหน้าเป็นกังวล
“เป็นท่านที่ทำร้ายข้า! ท่านใช่หรือไม่ ข้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของท่านนะ! ทำไมท่านต้องทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างนี้ด้วย!” พอต่งอีอวิ๋นได้ยินคำพูดของพี่สาวแล้วจะมีอะไรที่นางไม่เข้าใจอีก
นางไม่แน่ใจ? คำพูดกำกวมเช่นนี้นางพูดให้ใครฟังกัน!
สีหน้าของต่งซีอวิ๋นเสียใจยิ่งนัก “น้องหญิง ข้าไม่ได้อยากจะทำร้ายเจ้า แต่เมื่อเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น ถึงคิดจะปิดก็คงปิดไม่มิดหรอก สาวใช้ที่อยู่ในเรือนต่างก็ได้ยินกันทั้งนั้น หากมีคนพูดออกไป พอถึงเวลานั้นชื่อเสียงของเจ้าจะไม่ย่ำแย่หมดหรอกหรือ ไม่สู้…สารภาพออกมาดีกว่า ถึงอย่างไรการแต่งงานอย่างเปิดเผยก็ยังดีกว่า…หลบๆ ซ่อนๆ…”
ต่งอีอวิ๋นโกรธจนอยากจะฆ่าคน!
ต้องโทษนาง โทษนางที่ไร้เดียงสาเกินไป!
นางนึกว่าพี่สาวของนางจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ แม้แต่ตอนที่องค์ชายสี่มาถามนางถึงความชอบของพี่
