หามาด้วยตัวเองสิ อย่าไปรับมาจากคนอื่น แต่พี่รองนั้นรับมาจนเคยชิน เขาก็เลยไม่เข้าใจ
เซี่ยผิงกั่งนิ่งเงียบไปเล็กน้อย
ถึงอย่างไรพวกเขาสองคนก็เป็นพี่น้องร่วมอุทร เซี่ยซีเห็นว่าเซี่ยผิงไหวน่าสงสารจึงได้นั่งอยู่ด้วยอีกสักพัก บ่นอะไรไปอีกเล็กน้อย และปลอบใจเขาด้วยการร้องเพลงทำนองป่าเขาที่นางเรียนรู้มาจากในค่ายตอนที่ยังเป็นเด็ก น้ำเสียงใสสะอาดดั่งธารน้ำใสบริสุทธิ์ ฟังแล้วทำให้ใจสงบ
เมื่อเสียงนั้นของนางดังออกไปกลับมีวิญญาณตนหนึ่งลอยเข้ามาใกล้
และลอยเข้าไปหาเซี่ยซีโดยที่นางมองไม่เห็น
“เสียงดีจริงๆ…” น้ำเสียงของวิญญาณนั้นไม่น่าฟังอย่างที่สุดราวกับคนที่ไม่รู้จักดนตรีสักคนกำลังพูดเสียดแทงหูเป็นอย่างมาก
วิญญาณนั้นยื่นมือออกไปจะแตะที่คอของเซี่ยซี
อย่างไรก็ตามทันทีที่วิญญาณสัมผัสถูกนาง มันก็ถูกดีดกระเด้งออกมาทันที
ในสายตาของวิญญาณ เหมือนกับมีแสงสีทองปกคลุมอยู่รอบๆ เด็กหญิงตรงหน้านี้ทำให้มันไม่สามารถสัมผัสแตะต้องนางได้!
วิญญาณส่งเสียงร้องออกมาสองสามครั้งด้วยความหงุดหงิดอย่างยิ่ง
ไอแค้นเข้มข้น ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
เซี่ยซียังคงไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใด ยังคงโคลงศีรษะไปมา ดูสงบและน่ารักยิ่งนัก
…
เซี่ยเฉียวไม่ได้กลับบ้านตระกูลเซี่ย แต่วันถัดมานางก็ไปสำนักศึกษาตามปกติ
เซี่ยผิงไหวเองก็ไปสำนักศึกษาด้วย แต่เรือนของทั้งสองอยู่ไกลกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้พบเจอกัน และตอนนี้เซี่ยผิงไหวเองก็ต้องตามติดอา
