คิดว่ามรรคาจารย์เดินทางได้รวดเร็วนักระหว่างเสกฝนให้ใต้หล้า แม้แต่เทพกระบี่กับเจียงเจี้ยนก็ไม่รู้ว่าเจียงฉางเซิงซ่อนตัวอยู่ในห้อง
สายฝนห่าใหญ่ของรัฐจิ่งตกติดต่อกันอยู่ครึ่งวัน เมื่อสายฝนพ้นผ่าน ท้องนภากลับมาใสกระจ่าง ทั่วทั้งเมืองก็โห่ร้องด้วยความยินดี
หลายวันหลังจากนั้นร่างแยกของเจียงฉางเซิงยังใช้วิชาเรียกลมเรียกฝนอย่างต่อเนื่อง ทำให้เจ็ดสิบสองรัฐได้รับน้ำฝน ปาฏิหาริย์เช่นนี้ล่วงรู้ไปถึงอาณาจักรรอบด้าน ต้าจิ่งและทั่วหล้าต่างตกตะลึงกับความสามารถของมรรคาจารย์ มีประชาชนกับผู้ฝึกยุทธ์ตั้งรูปสลักของมรรคาจารย์แล้วจุดธูปเซ่นไหว้ในบ้านเรือนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ท่ามกลางพงไพรและขุนเขา ฉีหยวนกับลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งยืนอยู่หน้าอารามที่สร้างขึ้นใหม่ ดื่มด่ำกับน้ำฝนที่รินรดกายา
“ฝนตกแล้วจริงๆ! มรรคาจารย์เป็นท่านเซียนจริงๆ ด้วย”
“อาจารย์ ท่านทายถูกแล้ว มรรคาจารย์ไม่ได้คุยโวจริงๆ”
“เก่งกาจเหลือเกิน บอกว่าฝนจะตกก็ทำให้ฝนตกได้ ที่นี่อยู่ห่างจากรัฐจิ่งตั้งสี่หมื่นลี้เชียวนะ!”
“ศรัทธาในมรรคาจารย์ ส่งเสริมสันติภาพ ลิขิตสวรรค์ย่อมอยู่กับพวกเรา!”
“ที่แท้บนโลกใบนี้นอกจากวิชายุทธ์แล้วก็มีวิชาเซียนอยู่จริงๆ”
ฉีหยวนฟังคำพูดของลูกศิษย์ทั้งหลายแล้วทอดถอนใจ เขาหวนคิดถึงภาพยามเจียงฉางเซิงย้ายภูเขาเมื่อวันนั้น เขาได้ประจักษ์ภาพที่เจียงฉางเซิงยกยอดเขายุทธ์ขึ้นมากับตาตนเอง ภาพนั้นน่าตกตะลึงกว่ายามเห็นอีกฝ่ายเคลื่อนภูเข
