รังเกียจนางเช่นนั้น
แค่แตะต้องสัมผัสก็เป็นความผิดเสียแล้ว แล้วนางจะเรียนศิลปะการต่อสู้ไปทำไม
เพื่อแสดงให้ตนเองดูอย่างนั้นหรือ
โจวเว่ยจงตกใจเล็กน้อย
เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองอวี๋เซียน “น้องหญิงอวี๋ เจ้าจะพูดแบบนั้นไม่ได้ ข้าคิดว่าเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด การเรียนศิลปะการป้องกันตัวจะต้องใช้และฝึกฝน การฝึกก็ไม่เหมือนกับการใช้จริง?! การต่อสู้จริงๆ เป็นสิ่งสำคัญมาก”
อวี๋เซียนประสานมือให้เซี่ยผิงกั่ง “ขอบคุณพี่ใหญ่มาก!”
เมื่อคนทั้งสองเข้าขากันเช่นนี้ โจวเว่ยจงก็รู้สึกโมโหแล้ว
เฮอะๆ เขากลายเป็นคนเลวไปเสียแล้ว
“เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าคนหนึ่งเต็มใจจะสู้ อีกคนหนึ่งยอมถูกตี ข้าจะพูดอะไรได้อีก! เพียงแต่ สหายเซี่ย ถึงอย่างไรน้องสาวของข้าก็เป็นผู้หญิง ต่อไปตอนที่เจ้าฝึกกับนางก็ต้องรักษามารยาทหน่อย คำเหลวไหลแบบนั้นยิ่งพูดไม่ได้เลย!”
โดยเฉพาะคำพูดทำนองว่าแทบอยากจะกินนอนด้วยกันพวกนั้น!
น่าขยะแขยงนัก!
“วางใจได้ ข้าจะระวังให้มากกว่านี้” เซี่ยผิงกั่งแย้มยิ้ม
หลังจากนี้เขาอาจจะโหดขึ้นหน่อย
บนโลกนี้มีผู้หญิงไม่มากนักที่รู้ศิลปะการต่อสู้ และที่ฝึกฝนจนเชี่ยวชาญขนาดนี้ยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่ เขาจะปล่อยให้สูญเปล่าไปได้อย่างไร
ต่อไปเขาจะให้นางได้ฝึกฝนตัวเองมากขึ้น จะคิดว่าตนเองเป็นผู้หญิงที่เรียนมาได้พอสมควรแล้วก็จะหย่อนยานในภายหลังไม่ได้ นอกจากนี้…
ซีเอ๋อร์จะเรียนรู้แค่เรื่องการจัดการภายในบ้านไม่ได้ ไม่สู้เขาให้นางมาเรียนด
