รื่องนี้ก็จะต้องรีบไปทูลรัชทายาทเป็นแน่ พอถึงตอนนั้นรัชทายาทจะไม่รู้สึกผิดหวังในตัวคนตระกูลเซี่ยมากหรอกหรือ
พวกเขาจะเสียเกียรติในเรื่องนี้ไม่ได้
สักพักสองลูกพี่ลูกน้องก็มาพบกันที่หน้าศาลา
พอโจวเว่ยจงเห็นคนที่เดินเข้ามาก็ตกตะลึงไปในทันที
นั่นคือ…อวี๋เซียนน้องสาวของเขา?
มอง…ไม่ออกเลยจริงๆ!
ตอนที่น้องสาวของเขาประมาณสิบขวบ นางมาเยี่ยมญาติที่เมืองหลวงกับบิดามารดาของนางและอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลโจวระยะหนึ่ง ตอนนั้นน้องสาวของเขาผิวขาวอมชมพู ทั้งยังไม่ชอบร้องไห้ ทำให้เขารู้สึกชอบนางมาก
แต่ที่อยู่ตรงหน้านี้…
ใบหน้าของนางกระดำกระด่างเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นช่างเจิดจ้า นางสวมชุดอย่างผู้ชายทั้งตัว กระทั่งตอนโผล่หน้ามาก็ยังเรียกเขาว่า “พี่ชาย” น้ำเสียงหยาบกระด้าง ทำเอาเขาตกใจแทบตาย
“น้อง…น้องชาย” โจวเว่ยจงไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือน้องสาวของเขา!
“พี่ชาย ไม่เจอกันนานหลายปี ท่านสูงขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย แถมยังดูห้าวหาญมากขึ้นด้วย!” อวี๋เซียนเริ่มทักทาย
โจวเว่ยจงกลืนน้ำลายทันที
เขาสูงช้า
“น้อง…น้องชาย เจ้าก็เหมือนกัน” กล้าหาญชาญชัยนัก
“ขอบคุณพี่ชายที่ชม!” อวี๋เซียนรับคำชมไปด้วยความยินดี “ในจดหมายบอกไว้ไม่ค่อยชัดเจนนัก พี่ชายท่านไม่รู้หรอกว่า ระหว่างทางนี้ ข้าบุกป่าฝ่าดงมากขนาดไหน ข้าได้เห็นโลกมากมายจริงๆ พอนึกๆ ดูแล้ว ตอนที่ข้าอยู่ตงอันก็ไม่ต่างอะไรกับกบในกะลา! ข้าอยู่ภายใต้การคุ้มครองของท่านพ่อท่านแม่
