ึกจนใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มือของพี่ชายใหญ่นางที่อยู่ไม่นิ่งเอาเสียเลย เขามักจะตบไหล่อวี๋เซียนอยู่บ่อยครั้งเพื่อแสดงความใกล้ชิดสนิทสนม!
และอวี๋เซียนผู้นี้…ก็ไร้เดียงสาเสียจริงๆ
นางไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมเล็กน้อย บางครั้งเมื่อนางตื่นเต้นขึ้นมา คำพูดคำจาของนางก็จะห้าวหาญมาก หากเซี่ยเฉียวมองไม่ออกถึงความผิดปกติของลักษณะกระดูกของนางแล้วล่ะก็ เกรงว่าด้วยนิสัยเช่นนี้ของอวี๋เซียน นางเองก็คงไม่คิดว่าอวี๋เซียนเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง!
เซี่ยผิงไหวยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้นไปอีก
นั่นมันอาจารย์ของเขานะ…
อาจารย์สนิทสนิมกับพี่ชายใหญ่ของเขาขนาดนี้ ต่อไปหากเขาต่อยตีกับพี่ชายใหญ่ขึ้นมา อาจารย์จะช่วยเขาหรือ!
“พี่หญิงใหญ่ ทำไมชีวิตข้าจึงได้ขมขื่นขนาดนี้!” จู่ๆ เซี่ยผิงไหวก็ถอนใจออกมา
เซี่ยเฉียวงุนงง “ทำไมหรือ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ”
“อาจารย์คนนี้แค่เป็นอย่างนี้ แต่อาจารย์คนนั้น…อาจารย์เซียว ช่วงนี้เขาบ้าไปแล้ว เอาแต่รังแกข้าทั้งวี่ทั้งวัน” เซี่ยผิงไหวถอนหายใจ
ช่วงนี้เขาโดนตีบ่อยมาก
“เจ้าก็อภัยเขาหน่อยเถอะ ช่วงนี้อาจารย์เซียวของเขาได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ อารมณ์แปรปรวนก็เป็นเรื่องปกติ” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างรู้สึกผิด
“อาจารย์มักจะถามข้าอยู่บ่อยๆ ว่าที่บ้านเรามีภาพวาดอักษรหรือไม่ ข้าก็ตอบว่าไม่มี แล้วเขาก็ยังถามข้าอีกว่ามีหนังแกะแปลกๆ หรือสิ่งของธรรมดาๆ อะไรที่ท่านพ่อหยิบฉวยมาจากพวกคนเถื่อนบ้างหรือไม่…พี่หญิงใหญ่
