นที
“ของข้าที่หายไปเป็นปี่เซียะทองคำ ของชิ้นนี้…” เซี่ยเฉียวจับจ้องไปที่อกเสื้อของเขา “อยู่ที่ตัวเขา แค่ค้นดูก็รู้แล้ว”
“นักพรตบ้าบอนี่มาจากไหน! ของนี่เป็นของข้าชัดๆ จะกลายไปเป็นของของเจ้าได้อย่างไร” เปาหลุนเซิงย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว
“เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าหน่อยว่า บนนั้นมีอักษรอะไรสลักไว้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างใจเย็น
เปาหลุนเซิงได้ยินเช่นนั้นก็พูดไม่ออกแล้ว
เจ้าหน้าที่ลงมือค้นตัวและพบปี่เซียะจริงๆ จากนั้นเซี่ยเฉียวจึงได้เอ่ยขึ้น “ท่านเจ้าหน้าที่ ด้านบนนั้นเขียนไว้ว่าสุ่ยเย่ว์ ซึ่งเป็นชื่อของวัดที่ข้าบำเพ็ญตน”
ทหารทางการจับตัวหัวขโมยด้วยความฉับไว และแน่นอนว่าเขาต้องถูกนำตัวไปที่ศาลาว่าการเพื่อคุมขังไว้
พวกเขาจัดการมัดเปาหลุนเซิงไว้ทันที
“ข้าเก็บมันมา! ข้าไม่ได้ขโมย ไม่ได้ขโมยมันมานะ!” สีหน้าของเขาลนลาน
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก อาศัยแค่ปฏิกิริยาของเปาหลุนเซิงเมื่อครู่นี้ก็เพียงพอแล้ว
เดิมทีนางคิดที่จะให้พี่ชายของนางช่วยเหลือ แต่นางก็กลัวว่าวันนี้เปาหลุนเซิงจะลงไม้ลงมืออีก และถ้าหากเขาลงมือหนักไปจนทำให้หญิงผู้เป็นภรรยาต้องถึงแก่ชีวิต นางก็คงต้องรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรลงไปตั้งแต่ทีแรก ดังนั้นนางจึงวางแผนยัดข้อหาเล็กๆ ให้เขาเสียก่อน หลังจากขังเขาไว้ในคุกแล้วค่อยว่ากันอีกที
เขาถูกทางการนำตัวไปอย่างรวดเร็ว แต่เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้รีบร้อนจากไป นางกลับหันไปมองหญิงที่เป็นแม่สามีผู้นั้นด
