รู้สึกว่าสบายตัวขึ้นหน่อย เหมือนกับว่า…” ฮูหยินเหยียนหยุดชะงักไปเล็กน้อย ในชั่วขณะนั้นหัวใจของสามีและพวกลูกๆ ที่อยู่ในห้องนั้นก็โลดขึ้นด้วยความรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที “ไม่ค่อยจะสกปรกแล้ว…”
ก่อนหน้านี้ดวงตาของนางมักจะมองเห็นแต่อะไรแปลกๆ
และรอบๆ ตัวนางก็ราวกับมีสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวมากมายคอยจ้องมองมาที่นางอยู่ตลอดเวลา ทำให้นางรู้สึกขนพองสยองเกล้า!
แต่ตอนนี้ดูเหมือนนางจะมองไม่เห็นมันแล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้น ด้านนอกพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น แต่ยังมีพระจันทร์ที่สว่างเป็นพิเศษส่องแสงเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ภายในห้องก็ค่อนข้างสว่างสดใสไปด้วยเช่นกัน
“ท่านแม่ ท่านดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่” เหยียนหรูจวงน้ำตาร่วงทันที “ต้องดีขึ้นแล้วแน่ๆ ปรมาจารย์บอกแล้วว่า ร่างกายของท่านจะหายดี ท่านดูสิ นี่เป็นยันต์ที่ท่านปรมาจารย์ให้ข้ามาแขวนไว้ที่หน้าเตียงท่านทุกวัน ท่านแม่จะต้องแข็งแรงปลอดภัยแน่!”
ฮูเหยินเหยียนเหลือบมองยันต์นั้นแล้วก็อดคว้ามันมาไว้ในมือไม่ได้
“ข้ารู้สึกใจสงบเป็นพิเศษจริงๆ…” ราวกับขวัญของนางกลับคืนสู่ร่างแล้ว
แววตาของฮูหยินเหยียนดูสดใสขึ้นมาก ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่มักจะล่องลอยไปไหนต่อไหนอยู่เสมอ ไม่หงุดหงิดก็กระสับกระส่ายผิดปกติอยู่เสมอ
ตอนนี้ดวงตาของนางมีประกายแล้ว ซึ่งจุดนี้ผู้ตรวจการเหยียนในฐานะคนใกล้ชิดของนางก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
ในใจของเขาหวั่นไหวยิ่ง
หรือว่า…นักพรตปีศาจโม่นั่นมีควา
