รับมารดาผู้ให้กำเนิดไปรับบรรดาศักดิ์อยู่ที่อื่นแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้คุณมารดาที่คอยเลี้ยงดูนี้ ทุกปีต้องสั่งให้คนส่งของขวัญมาให้เพื่อแสดงความกตัญญู
“เหมยไท่เฟยนับเป็นพระสนมที่ดูดีที่สุดในหมู่สนมของฮ่องเต้พระองค์ก่อนแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นมา
แน่นอนว่าเขาไม่เคยพบเจอนางมาก่อน
ถึงอย่างไรนางก็เป็นสนมของเสด็จปู่
เขาเกิดหลังจากที่เสด็จพ่อของเขาขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นาน ในฐานะรัชทายาทแล้ว เขาไม่สามารถพบเจอกับนางสนมเหล่านั้นได้จริงๆ
และในเวลานี้วิญญาณก็เอ่ยขึ้นใกล้หูของเซี่ยเฉียวอีกครั้ง “นางมักจะด่าหรงอ๋องอยู่บ่อยๆ! นางบอกว่าหรงอ๋องไม่มีมโนธรรม พามารดาผู้ให้กำเนิดที่ต่ำต้อยคนนั้นไปอยู่ด้วย แต่กลับทิ้งนางให้อยู่ในวัง เสียแรงที่รักและเอ็นดูเขา!”
“นางยังกังวลเรื่องใบหน้าของตนเองมาก มักจะบ่นอยู่เป็นประจำว่าฮ่องเต้องค์ก่อนไม่ได้ชอบฮองเฮาที่หน้าตาขี้เหร่เลย…”
“เจ้าได้ยินที่พวกเราพูดนี่ รีบให้รัชทายาทไปจับนางมาขังไว้เลย! นางเป็นปีศาจร้ายนะ!”
วิญญาณร้อนใจนักจนแทบอยากจะให้ตนเองเปลี่ยนเป็นเซี่ยเฉียวแทนก็ไม่ปาน
เซี่ยเฉียวรู้สึกหนวกหูจริงๆ
ยามที่คนเป็นพูดก็ยังรู้จักมารยาทอยู่บ้าง
แต่คนตายนั้นต่างออกไป โดยทั่วไปแล้วเมื่อพวกวิญญาณพบว่านางสามารถมองเห็นคนตายได้ พวกเขาก็จะรีบพูดกันอย่างร้อนรน แทบจะทุกคนที่พูดออกมาแทบไม่หายใจ พ่นคำพูดออกมาต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน นางฟังจนรู้สึกจะ
