นขึ้นมาไม่ได้
ช่างน่าตกใจยิ่งนัก
ในเวลานี้จ้าวเสวียนจิ่งที่เดิมทียืนบังสายตาของเซียวอวี้หรงอยู่กลับเข้ามาขวางอยู่ตรงกลางทันที จนเซียวอวี้หรงต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“ศิษย์พี่รองชอบพอศิษย์พี่ใหญ่ หรือว่าชอบพอคนที่อาจารย์บอกว่าเป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรที่นางไม่รู้ ไม่มีอะไรที่นางไม่เข้าใจ เป็นผู้หญิงที่เฉลียวฉลาดเป็นหนึ่งในใต้หล้าคนนั้น” สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งเฉียบแหลม
เซียวอวี้หรงมีสีหน้างุนงง “ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ”
ศิษย์พี่ใหญ่ก็คือผู้หญิงคนนั้นนี่?
เซี่ยเฉียวเองก็หันไปมองเขา ทำไมหรือ หรือนางไม่ใช่หนึ่งในใต้หล้าคนนั้น
“ศิษย์พี่ใหญ่ย่อมดีมากอยู่แล้ว แต่ศิษย์พี่ใหญ่รอบรู้ไปหมดทุกอย่าง สำหรับท่านแล้วโคลงกลอนบทกวีเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สำหรับศิษย์พี่ใหญ่แล้วมันเป็นแค่เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น หากได้เห็นนานๆ ทีก็อาจจะรู้สึกสดใหม่ แต่หากต้องเจออยู่ทุกวันก็อาจจะรำคาญเอาได้ ท่านเอาแต่พูดจาฟังยาก ในสายตาของท่านมีแต่งบทกวีบทความ แต่ศิษย์พี่ใหญ่มีเรื่องต้องทำอีกมาก ท่านน่าเบื่อขนาดนี้ หากศิษย์พี่อยู่กับท่านจะไม่เบื่อหรือ” น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แต่ละคำพูดแทบจะยกยอเซี่ยเฉียวให้ลอยไปถึงสวรรค์แล้ว
ทำให้เซี่ยเฉียวที่เป็นคนหน้าหนาแทบอยากจะเอามือปิดหน้าแล้วในเวลานี้
นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวอวี้หรงได้ยินคำพูดเช่นนี้
เมื่อก่อนเขาคิดว่าตัวเองมีความสนใจเหมือนศิษย์พี่ แต่ตอนนี้เมื่อได้ย
