ัวว่าดวงนางจะพิฆาตรัชทายาทจนตายบ้างหรือ!
ผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือของต่งซีอวิ๋นแทบจะถูกนางฉีกจนขาดแล้ว
เซี่ยเฉียวกลับมานั่งที่เดิมอย่างช้าๆ ต่งซีอวิ๋นจับจ้องนางไม่วางตา “แม่นางเซี่ยนี่คมในฝักจริงๆ?”
“กลิ่นเปรี้ยว[1] แรงจังเลย มาจากไหนกันนี่?” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว นางสูดสมหายใจทำท่าดมอย่างจริงจังครั้งสองครั้ง
“…” เวลานี้ต่งซีอวิ๋นอยากจะด่าคนขึ้นมา
“แม่นางเซี่ย ต่อไปเจ้ากับข้าก็จะใกล้ชิดกันไม่เหมือนคนนอกแล้ว เจ้านำแผนที่โลกนี้มาด้วย เรื่องใหญ่เช่นนี้ทำไมไม่บอกข้าก่อนเล่า หากรู้อย่างนี้ข้าคงไม่เอาไข่มุกแสงจันทร์ออกมาหรอก เทียบกับแผนที่โลกของเจ้าแล้วมันเป็นของเล็กน้อยมากจริงๆ” น้ำเสียงของต่งซีอวิ๋นสนิทสนมราวกับว่านางกับเซี่ยเฉียวเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันกระนั้น
เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาทันที “ไข่มุกแสงจันทร์ของเจ้านับว่าเล็กน้อยจริงๆ หากจะให้พูดมันก็แค่หินที่ส่องแสงได้เท่านั้น และยังมีขนาดเล็กกว่ากำปั้นเสียอีก แต่กลับเอาออกมาถวายต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ เจ้าคงลำบากใจไม่น้อย คงจะถูกที่บ้านบังคับมาสินะ?”
“!!!” ต่งซีอวิ๋นมองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ที่บ้านยากจนก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก เพียงแต่พวกเขาเลี้ยงเด็กผู้หญิงอย่างเจ้าให้มีความสุขสบาย คนที่บ้านของเจ้ารู้จักความยากจนที่เจ้าไม่เคยได้สัมผัสเช่นนี้อยู่แล้วก็แล้วไปเถอะ แต่ท่านพ่อของเจ้ากลับบังคับให้เจ้าต้องแสดงออกมาต่อหน้าคนจำนวนมากเช่นนี้…เฮ้อ ช่างเป็นเ
