เฮาทอดพระเนตรเพคะ”
ในวังมีนักเต้นระบำอยู่แล้ว นางเพียงมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการคนเหล่านี้ให้เต้นดีๆ เท่านั้น และก็นางไม่จำเป็นจะต้องขึ้นเวทีแสดงเอง
แต่หากพวกนักเต้นระบำได้ดี ผลงานนี้ก็เป็นของนาง
“ข้าไม่จัดงานฉลองวันเกิดมาหลายปีแล้ว” ฮองเฮาทรงสรวลเบาๆ “จะต้องลำบากเด็กๆ อย่างพวกเจ้าไปทำไม ช่างมันเถอะ”
ทุกๆ ปีในวันเกิดของนาง ทางบ้านบิดามารดาของนางก็จะส่งของขวัญมาให้ นางก็รับเอาไว้ นอกจากนี้ ก็จะมีแค่ฮ่องเต้และรัชทายาทที่มากินข้าวกับนางเท่านั้น ความสุขเรียบง่ายอย่างชาวบ้านธรรมดาทั่วไปเช่นนี้กลับทำให้นางมีความสุขมาก เท่านี้นางก็พึงพอใจมากแล้ว
ต่งซีอวิ๋นดูเหมือนจะคาดเดาไว้แล้วว่านางจะต้องได้ยินคำพูดเช่นนี้ ทันใดนั้นนางก็เดินเข้าไปกลางพระตำหนัก สาวใช้ที่ติดตามอยู่ด้านหลังก็คุกเข่าลงพร้อมกล่องที่อยู่ในมือ
“ฮองเฮาทรงเปี่ยมเมตตาและเรียบง่าย หม่อมฉันชื่นชมเสมอมา เพียงแต่หม่อมฉันเพิ่งได้ยินมาว่าฮองเฮาไม่ได้ฉลองวันเกิดมาหลายปีแล้วก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย ทั้งยังได้ยินมาว่าฮองเฮาทรงไม่ค่อยสบาย วันนี้หม่อมฉันก็เลยเลือกของขวัญมาถวายให้เป็นพิเศษ ประการหนึ่งคือเพื่อแสดงความยินดีกับฮองเฮาเนื่องในวันเกิด ประการที่สองคือสวดภาวนาขอให้อาการป่วยของฮองเฮาหายวันหายคืน” ต่งซีอวิ๋นเอ่ยขึ้น
นางไม่ได้ต้องการแสดงความกตัญญูต่อฮองเฮาหรอก เพราะถึงอย่างไรแม่สามีของนางคือเมิ่งกุ้ยเฟย
แต่ใครใช้ให้ตำแหน่งฮองเฮาของนางใ
