วยหรือเพคะ”
“ปัญหาเดิมๆ น่ะ เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว” ฮองเฮาแย้มยิ้มและไม่ได้เอ่ยอะไรมาก
แม้ว่าหมอหลวงจะไม่ได้พูด แต่นางก็รู้ตัวเองว่าร่างกายของนางนี้คงอยู่ได้ไม่นานแล้ว อายุมากแล้วก็ต้องมีโรคภัยบ้างเป็นธรรมดา งานแต่งของรัชทายาทในเดือนสองปีหน้า นางน่าจะทนไหวจนถึงตอนนั้น ไม่น่าที่จะมีปัญหา
เซี่ยเฉียวกลับมองไม่เห็นว่าสีหน้าของฮองเฮาจะมีอะไรผิดปกติ แม้ว่าในวังนี้จะมีวิญญาณไม่น้อยคอยสร้างปัญหา แต่สถานะของฮองเฮาสูงส่ง ต่อให้เป็นวิญญาณก็ไม่น่าที่จะเข้าใกล้นางได้…
เซี่ยเฉียวเพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ นางก็มองเห็นว่าลูกประคำที่ฮองเฮาใส่ข้อมือไว้มีพลังชั่วร้ายส่งออกมาจางๆ
“ลูกประคำของฮองเฮาได้มาจากที่ไหนหรือเพคะ” เซี่ยเฉียวถามอย่างตรงไปตรงมา
ทันทีที่เซี่ยเฉียวถามออกมาเช่นนั้น คนทั้งหมดที่อยู่ในตำหนักต่างก็พากันตกใจ
แม่นางเซี่ยผู้นี้ยังไม่ได้เป็นพระชายารัชทายาทเลยนะ นางพูดออกมาตรงๆ เลยแบบนี้ดูเหมือนจะ…ไร้มารายาทไปหน่อยไหม
ฮองเฮาทรงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่นางก็นึกไปถึงคำพูดของรัชทายาท และไม่ได้เก็บเรื่องที่เซี่ยเฉียวล่วงเกินมาใส่ใจก่อนจะเอ่ย “ลูกประคำนี้ญาติฝั่งบิดามารดาของข้าให้คนส่งมาให้เมื่อวันเกิดข้าสองปีก่อนน่ะ”
ฮองเฮาแซ่กู้ ตระกูลกู้เองก็เคยรุ่งเรืองมากเช่นกัน
แต่ก็เหมือนกับตระกูลหลี่ที่ต่อมาต้องตกต่ำลงไป
ตระกูลหลี่มีลูกหลานที่สุขภาพร่างกายไม่ดีและมักประสบเหตุไม่คาดฝันอยู่เสมอ ส่วนตระกูลกู้นั้นต่า
