ีความสุข…ในเมื่อตอนนี้ท่านบอกว่าต่อไปนางจะมีความสุข ข้าก็…สบายใจแล้ว แต่ข้ายังอดไม่ได้ที่จะขอให้ท่านช่วยสืบให้ข้าหน่อยว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำร้ายลูกสาวของข้า…” วิญญาณตนนั้นยังอ่อนแอมากจนถึงขนาดที่ดวงวิญญาณของนางนั้นดูน่าเกลียดกว่าแต่ก่อนมาก
วิญญาณยังไม่แตกสลายไปก็นับว่านางโชคดีแล้ว
ยิ่งนางไม่ใช่วิญญาณร้ายกาจที่มีจิตยึดมั่นถือมั่นอะไรมากมาย แต่กลับกล้าเข้าไปในสำนักศึกษา ช่างเป็นพวกไม่กลัวอะไรเลยจริงๆ
“สืบคดี?” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ “ข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด แต่ข้าจะรับผิดชอบแค่บอกผลลัพธ์เจ้าเท่านั้น ส่วนเรื่องการแก้แค้นก็อาจจะเป็นไปไม่ได้”
อีกฝ่ายหนึ่งเก็บความลับได้ดีมาก คนของศาลาว่าการวิ่งวุ่นจนขาแทบหักอยู่ก็ยังหาตัวโจรพวกนั้นไม่พบ
ที่พบเพียงคนเดียวก็…ตายไปเสียแล้ว
“แค่รู้ตัวคนทำก็ได้ ให้ลูกสาวของข้ารู้ตัวเอาไว้จะได้ป้องกันตัวเองได้ก็พอ” วิญญาณเอ่ยอีก
ในฐานะแม่นางพยายามอย่างเต็มที่แล้วเพื่อปกป้องลูกสาวของตนเอง
เซี่ยเฉียวจึงไม่สามารถปฏิเสธความปรารถนาเช่นนี้ได้
เมื่อหยวนหลิงอินได้ยินปรมาจารย์พูดกับอากาศว่างเปล่า หัวใจของนางก็รู้สึกหวาดหวั่น แต่นางยังอดทนต่อความกลัวก่อนจะเอ่ยถามว่า “ท่านปรมาจารย์ ใช่ท่านแม่ของเจ้าหรือไม่”
แค่ตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยเช่นนี้เท่านั้นที่นางจะกล้าเรียกนางว่าท่านแม่ ไม่ใช่ท่านน้า
“เป็นนาง ข้าเป็นคนเก็บวิญญาณมารดาของเจ้าไว้ เมื่อสวดให้นางแล้วต่อไปข้าก็จะส่งนาง
