งหมื่นแต้มคนนี้
แน่นอนว่าอาจมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือยอดฝีมือที่มีค่าเท่ากับสองหมื่นแต้มไม่ได้มีแค่คนเดียว
เจียงฉางเชิงถามว่า “เขาเข้ามาในเขตรัฐเวยแล้วแต่ไม่เข่นฆ่าผู้คน ดูเช่นนี้คงจะมุ่งมาหาข้าสินะ”
ยามนี้ยังมีคนจำนวนมากมองว่าอาณาเขตของสิบสามรัฐเท่านั้นที่เป็นต้าจิ่งที่แท้จริงเนื่องจากแม้ว่ายามนี้แผ่นดินต้าจิ่งจะมีสี่สิบเก้ารัฐในปกครองแต่ทรัพยากรของการฝึกยุทธ์กลับกระจุกรวมกันอยู่ในสิบสามรัฐสิ่งนี้เป็นแผนการของฮ่องเต้ แผ่นดินกว้างใหญ่เกินไป จึงต้องทำเช่นนี้เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้รัฐอื่นแข็งแกร่งกว่าสิบสามรัฐ
อเหยียนพยักหน้า “เป็นไปได้อย่างยิ่ง ได้ยินมาว่าเทพกระบี่ชอบท้าสู้กับยอดฝีมือในใต้หล้ามากที่สุดทิศทางที่เขามุ่งหน้ามาก็คือรัฐซื่อ ท่านจะประมาทไม่ได้”
เจียงฉางเชิงหัวเราะ “ได้ ขอบคุณแม่นางอเหยียนอย่างยิ่งที่มาเตือน”
เห็นท่าทีของเจียงฉางเชิงยังคงสบายอกสบายใจ อเหยียนก็ไม่พูดอะไรเพิ่มอีกนางบรรยายพลังกระบี่ของเทพกระบี่ให้ฟังก็แล้ว แต่เจียงฉางเชิงก็ยังไม่ใส่ใจบ่งบอกว่าทักษะเช่นนั้นเขาเองก็ทำได้
อเหยียนไม่จากไปในทันที แต่สนทนาสัพเพเหระกับเจียงฉางเชิงบอกเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลขุนนางประคองจันทร์ให้ฟังก่อน
ตระกูลขุนนางประคองจันทร์ได้ผลประโยชน์มากมายจากการสนับสนุนของฮ่องเต้แม้จะมีทรัพยากรไม่มากเท่าสมัยก่อนหน้าที่เคยครอบครองอาณาจักรหลายแห่งไว้ใต้อาณัติตนเพียงผู้เดียวแต่อย่
