กูลเซี่ยนั่นจงใจเล่นงานข้าที่สำนักศึกษาก่อนหน้านี้ จนทำให้ข้าถูกทุกคนเย้ยหยัน!” ต่งซีอวิ๋นกัดฟันด้วยความโกรธ
ต่งอีอวิ๋นถอนหายใจ “พี่หญิงใหญ่ อันที่จริง…หากท่านคิดให้น้อยลงหน่อยก็จะรู้สึกสบายใจมากขึ้น รัชทายาทเป็นลูกชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก ต่อให้ฮ่องเต้ทรงรักใครโปรดปรานมากแค่ไหนก็ล้วนสมเหตุสมผล พระชายารัชทายาทจึงพลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย ไม่ใช่ว่าพี่หญิงใหญ่สู้แม่นางตระกูลเซี่ยไม่ได้เสียหน่อย”
แต่ไหนแต่ไรมาพี่หญิงใหญ่ของนางมักจะดูถูกรัชทายาทและมององค์ชายสี่เป็นเป้าหมายของตนอยู่เสมอ นางรู้เรื่องนี้ดี
แต่ในความเห็นของนาง รัชทายาทต่างหากจึงเป็นผู้ที่สูงส่งล้ำค่าที่สุด
แม้แต่ท่านพ่อของนางก็ยังพูดว่าฮ่องเต้ทรงลำเอียง แต่…ก็สมควรลำเอียงไม่ใช่หรือ
นางเป็นลูกสาวที่เกิดจากภรรยาเอก หากวันหนึ่งลูกที่เกิดจากอนุภรรยาในครอบครัวของนางมีหน้ามีตากว่า กระทั่งได้รับมรดกส่วนใหญ่ของครอบครัว นางก็คงจะไม่ยินยอมเป็นแน่?!
น่าเสียดายที่พี่หญิงใหญ่มักจะคิดไม่ได้
ทั้งๆ ที่ตนเองก็เป็นลูกสาวที่เกิดจากภรรยาเอก แต่นางก็มักจะไปขลุกอยู่กับแม่เล็ก และทำตัวห่างเหินกับแม่เลี้ยงของพวกนางซึ่งมันไม่ถูกต้องจริงๆ
ความเกลียดชังวาบผ่านสายตาของต่งซีอวิ๋น
“เจ้าชอบแม่น่างเซี่ยคนนั้นมากใช่ไหมเพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นน้องสาวของเซี่ยผิงกั่ง” จู่ๆ ต่งซีอวิ๋นก็พูดออกมาตรงๆ “น้องเองก็โตแล้วนะ ตอนนี้ข้ามีกำหนดแต่งงานแล้ว ก็ควรจะเป็นเป็
