ศิษย์สำนักเดียวกันกับรัชทายาท ข้าได้ยินมาว่าอาจารย์แซ่หลีของพวกเขาเจ้ากี้เจ้าการกำหนดการแต่งงานให้พวกเขาทั้งคู่ เดิมทีรัชทายาทไม่ได้ต้องการที่จะแต่งกับเจ้า แต่ปรมาจารย์โม่ปฏิเสธการแต่งงาน รัชทายาทจึงได้เลือกเจ้า แต่พวกเขาศิษย์พี่ศิษย์น้องมีความสนิทสนมกัน ต่อไปคงหนีไม่พ้นที่จะได้พบปะพูดคุยด้วยกัน พอถึงตอนนั้นเจ้าก็ไม่ควรหึงหวง เข้าใจไหม” เซี่ยผิงกั่งโน้มน้าว
เขาไม่ได้เข้าข้างปรมาจารย์โม่ แต่เขาแค่อยากให้น้องสาวของตนเองคิดได้
ปรมาจารย์เป็นคนดี รัชทายาทก็เป็นคนที่ไว้วางใจได้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะทำอะไรไม่ดีลับหลังแน่
ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถปล่อยให้น้องสาวของเขาหลงเดินทางผิดแล้วกลับตัวไม่ได้
เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้ารู้แล้วพี่ใหญ่”
เซี่ยผิงกั่งพ่นลมออกมาด้วยความพึงพอใจ จากนั้นภาพภาพหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขา
“จะว่าไปก็แปลกนะ ปรมาจารย์โม่ผู้นี้…ก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนว่าจะเคยเรียกข้าว่าพี่ใหญ่มาก่อน…” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด แต่เขาก็ไม่ค่อยแน่ใจ
ตอนที่เขาอยู่นอกเขตอำเภอสวิน ดูเหมือนว่าจะเคยได้ยินประโยคเช่นนั้นมาก่อน มันเบาๆ ไม่ชัดเจน
ก็ไม่รู้ว่าเป็นพี่ใหญ่หรือว่าพี่กั่ง…
ตอนกลางคืนคืนนั้นเขาอยู่ว่างๆ ก็มีองครักษ์ที่อยู่ข้างกายรัชทายาทเตือนเขาขึ้นมา
