งแขนของลูกชาย “อนุภรรยาที่เจ้าคิดจะรับเข้าบ้าน ข้าได้ให้คนส่งนางกลับไปอำเภอสวินแล้ว เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็อย่าได้ไปทำร้ายคนอื่นอีกเลย”
หนิงเป่ยอ๋องพูดจบก็จากไป
“เสด็จพ่อ! เสด็จพ่ออย่าเพิ่งไป! ท่านช่วยข้าออกไปด้วย!”
“เสด็จพ่อ! ข้าไม่ใช่ลูกของท่านหรือ! ทำไมท่านไม่สนใจข้า!”
“…”
ทันทีที่จ้าวซวีจือยื่นมือแล้วพุ่งตัวออกไป ร่างของเขากลับกระแทกลงกับพื้นอย่างช้าๆ กดทับบาดแผลพอดิบพอดี ไม่นานนักเลือดก็ไหลออกจากบาดแผลไม่หยุด
จ้าวซวีจือไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเขาจะต้องกลายเป็นคนพิการ
เมื่อก่อนเขาหัวเราะเยาะที่รัชทายาทเป็นคนพิการ แต่อย่างน้อยมือขวาของรัชทายาทก็ยังดูครบถ้วนสมบูรณ์!
กระทั่งว่ายังสามารถถือของได้!
แต่เขาเล่า?
บัดนี้แขนข้างหนึ่งของเขาไม่มีแล้ว!
เสด็จพ่อก็ไม่ต้องการเขาอีก เขาจะต้องอยู่ในที่แบบนี้ไปตลอดชีวิตจริงๆ หรือ
เขามาเข้าใจว่าตนเองทำผิดอะไร ใครๆ ก็บอกอย่างนั้นนี่ บอกว่าเขาไม่ด้อยไปกว่ารัชทายาท แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังเคยชมเขา?!
จ้าวซวีจือเดี๋ยวก็ร้องไห้เดี๋ยวก็หัวเราะราวกับคนบ้า
แต่ด้านนอกในเวลานี้คนที่ดูเหมือนกับคนบ้ากลับมีมากกว่า
แม้ว่าฮ่องเต้จะยังไม่ได้มีพระราชโองการออกมา แต่เรื่องที่รัชทายาทขอพระราชทานสมรส ในวังก็แพร่กระจายออกไปแล้ว
แต่ละบ้านต่างก็ตกตะลึงอึ้งไปกันหมด
พวกเขาเคยนึกถึงคนที่อาจจะได้เป็นพระชายาของรัชทายาท!
ตอนที่เรื่องการแต่งงงานของคุณหนูตระกูลต่งและองค์ชายสี่ยังไม่ได้กำ
