นับจำนวนคนตามปกติ ค่ายทหารค่อนข้างเข้มงวด จึงไม่ได้ยินข่าวลือใดๆ
เซี่ยผิงกั่งได้รับคำสั่งมาก่อนหน้านี้ เวลานี้เขาจึงค่อนข้างสงบนิ่ง ยามอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เซี่ยผิงไหวอยู่ที่บ้านตระกูลหลิน เซี่ยซีขยันวิ่งไปมาระหว่างสองบ้าน แต่นางเป็นคนพูดน้อยจึงไม่ได้พูดอะไรมาก ส่วนพ่อบ้านที่แม้จะได้ยินเรื่องนี้แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายแต่ละคนยังนิ่งเงียบอยู่ เขาก็เลยรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้
แม้ในใจจะมีคำพูดที่อยากพูดออกมากมาย แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมา
เช้าตรู่สามวันให้หลังเซี่ยหนิวซานถูกขวางให้อยู่ภายในบ้าน
เซี่ยหนิวซานเห็นขันทีที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้ และเห็นว่าเบื้องหลังเขามีสิ่งของมากมายมาด้วย เขาก็ยังไม่ทราบว่าเป็นเรื่องอะไร
ในมือกงกง[1] ถือราชโองการมาด้วย เขาก็ได้แต่ต้องเรียกให้ทุกคนในบ้านออกมาเพื่อคุกเข่าลงรับราชโองการทันที
“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย ฮ่องเต้และรัชทายาทมีรับสั่ง ร่างกายของท่านสูงส่งล้ำค่า ไม่ต้องคุกเข่า แต่ให้ยืนรับราชโองการได้” กงกงเอาใจใส่อย่างยิ่ง
“…” เซี่ยหนิวซานงุนงงไปในทันที
[1] กงกง คำสรรพนามที่ชาวจีนในยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์ใช้เรียกขันที
