บร้อย ไม่กล้าต่อสู้แย่งชิงเลยสักนิด!
แทบทุกคนต่างก็รู้สึกสมเหตุสมผล หากวันใดวันหนึ่งรัชทายาทขึ้นครองราชย์ แผ่นดินนี้ก็จะต้องเจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างแน่นอน!
พวกเขานึกไม่ถึงว่าแขนของรัชทายาทจะมาบาดเจ็บเสียหายเช่นนี้ไปได้
แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีองค์ชายที่มีร่างกายพิการขึ้นครองราชย์มาก่อน
มันเป็นกฎที่มีมาแต่โบราณ
ยิ่งไปกว่านั้น หากฮ่องเต้มีร่างกายที่พิการ แว่นแคว้นอื่นๆ ก็จะดูถูกพวกเขาได้?
พวกเขาคิดจะเปลี่ยนตัวรัชทายาท คิดว่าในใจพวกเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลยหรือ
…
รัชทายาทสั่งให้พวกเขาจากไป
อาจเป็นเพราะรัชทายาทอยากจะแต่งภรรยา ดังนั้นฮ่องเต้จึงอารมณ์ดี ไม่ได้รับสั่งว่าจะลงโทษพวกเขา
ฮ่องเต้ไม่ได้รีบออกราชโองการ แต่เรียกตัวขุนนางจากสำนักหอดูดาวหลวงและกรมพิธีการให้มาเข้าเฝ้าก่อน
ส่วนในเวลานี้ จ้าวซวีจือก็ถูกคนนำตัวออกไปแล้ว หมอหลวงได้ห้ามเลือดให้เขา แม้ว่าเขาจะมีเลือดออกมาก แต่ก็สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ และถูกนำตัวไปขังไว้ในคุก เขาสลบสไลไปจนถึงตอนเย็นก่อนจะฟื้นขึ้นมาในที่สุด
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแทบจะฉีกหัวใจของเขาออกเป็นชิ้นๆ จ้าวซวีจือมองไปยังด้านขวาที่ว่างเปล่าของเขาจากนั้นก็ร้องโหยหวนออกมาทันที!
ส่วนภายนอกก็ไม่มีใครเหลือบมองเขาแม้แต่น้อย!
“ไปตามเสด็จพ่อให้ข้าที! พวกเจ้า พวกเจ้ารีบไปส่งข่าวให้จวนหนิงเป่ยอ๋องรู้หน่อย!” จ้าวซวีจือลนลานกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารีบส่งเสียงตะโ
