พี่น้องต่างมารดา?”
“พ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าเหยียนไม่รู้ว่าทำไมรัชทายาทถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
“มารดาของท่านดูแลจวนใหญ่โตขนาดนั้นคนเดียวได้อย่างไร หากเห็นความสำคัญของนางมากเกินไป เช่นนั้นแล้วครอบครัวฝั่งมารดาของท่านจะไม่นึกว่ามีครอบครัวสามีนางปกป้อง แล้วประพฤติมิชอบบ้างหรือ ข้าคิดว่าเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ไม่สู้ข้าส่งหญิงงามเปี่ยมคุณธรรมไปเป็นแม่รองของท่านอีกสักสองคนดีหรือไม่” รัชทายาทเอ่ย
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นใต้เท้าเหยียนก็แทบจะเป็นลมไปในทันที
เขาเป็นคนแข็งกร้าว “ฝ่าบาท! มันจะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า! ข้าก็แค่คนธรรมดา แต่ท่านเป็นรัชทายาทแห่งวังตะวันออกนะ!”
“หากบุตรและธิดาของข้าในอนาคตรู้ว่าใต้เท้าเหยียนพยายามบีบคั้นมารดาของพวกเขาเช่นนี้ก็คงจะต้องจดจำใต้เท้าเหยียนไว้ในใจอย่างแน่นอน” น้ำเสียงของรัชทายาทนิ่งเรียบ “ข้ายังไม่เคยแต่งภรรยา ท่านก็จะจัดการเรื่องรับอนุภรรยาให้ข้าแล้ว ลำบากพวกท่านจริงๆ ไม่สู้หลังจากพวกท่านกลับไปแล้วก็ส่งอนุภรรยาไปให้ลูกสาวของพวกท่านที่ออกเรือนไปแล้วให้มากหน่อยเพื่อแสดงความรักที่มีต่อลูกเขยของพวกท่าน”
“…” ฝ่าบาทไม่มีเหตุผล!
พวกเขาก็บอกแล้วนี่?
รัชทายาทเป็นรากฐานของบ้านเมือง การแต่งพระชายารองก็สมเหตุสมผลแล้วนี่!?
“ข้ายุ่งกับคดีทั้งวัน ไม่มีเวลาไปวุ่นวายกับเรื่องอนุภรรยาหรอก ดังนั้นตอนนี้มีพระยาชาเพียงคนเดียวก็พอแล้ว หากพวกเจ้ายังรู้สึกว่าไม่เหมาะสม…” รัชทายาทครุ่นคิดอย่าง
