ึงในเมืองหลวง ทุกคนต่างคิดว่ามีศัตรูผู้แข็งแกร่งบุกมา
เจียงฉางเชิงตอบว่า “ไม่มีอะไร เมื่อครู่ข้าบิดขี้เกียจน่ะ”
บิดขี้เกียจก็ทำให้ภูเขาทั้งลูกสั่นไหวได้หรือ พวกเขาจ้องเจียงฉางเชิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ หากเป็นคนอื่นพูดคำนี้ พวกเขาคงแค่นจมูกใส่ เพราะรู้สึกว่าน่าขัน แต่พอพูดออกมาจากปากเจียงฉางเชิง พวกเขากลับเชื่อสนิทใจ
เจียงฉางเชิงนั่งทำสมาธิฝึกวิชาอยู่ใต้ต้นวิญญาณปฐพี เจียงเจียนสูดหายใจลึกยาวเฮือกหนึ่งแล้วเริ่มฝึกวิชาเทพมหาวัฏสวรรค์บ้าง เขามองอาจารย์ปู่เป็นเป้าหมาย! ต้องมีสักวันที่เขาจะแข็งแกร่งเช่นเดียวกับอาจารย์ปู่ แข็งแกร่งจนถึงขั้นบิดขี้เกียจหนเดียวภูเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือน
ท่ามกลางหมู่เขาและสายธารา ทัพกลยุทธ์สวรรค์เร่งอาชาทะยานไปข้างหน้า สวีเทียนจีผู้บุกตะลุยอยู่ด้านหน้าสุด เลี้ยวศีรษะกลับมาตะโกนสั่ง
“วันนี้เร่งเดินทางไปให้ถึงเมืองถัดไปก่อนพลบค่ำ ยึดเมืองมาครองให้ได้แล้วทั้งกองทัพจะได้พักห้าวัน!”
เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ทหารทั้งหลายด้านหลังก็พากันโห่ร้องเริงร่า
หลังจากทำสงครามมาหลายปี ทัพกลยุทธ์สวรรค์ก็สลัดคราบเดิมทิ้งจนหมดสิ้น ทหารแต่ละคนไม่เพียงวรยุทธ์สูงส่ง ยามอยู่รวมกันไอสังหารยังรวมเป็นหนึ่งเดียว เพียงแรงกดดันยามบุกทะลวงก็มากพอจะคว้าชัยเหนือกองทัพขนาดใหญ่ที่มีทหารนับล้านแล้ว
จักรพรรดิตะวันจรัสกับสวีเทียนจีควบอาชาเคียงบ่าเคียงไหล่ เขาเอ่ยปากถามว่า “ต้าฮวงดูเหมือนจะเลิกขัดขืนแล้
