่านั้น…ลูกสาวของข้า เย่ว์เอ๋อร์นางคิดจะไปเป็นอนุภรรยาของใต้เท้าเวิน ข้ารู้ว่า เจ้าคงยอมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ เจ้าอย่ายอมให้นางแต่งเข้าบ้านได้หรือไม่”
“ท่านมาหาผิดคนแล้ว ข้าไม่ได้จะแต่งงานกับเวินหลันเฉิง” เซี่ยเฉียวตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง เมื่อลมหายใจของนางนิ่งขึ้น นางก็เอ่ยต่อ “นิสัยของลูกสาวท่าน ท่านก็น่าที่จะรู้ดีกว่าใคร หากเป็นเรื่องที่นางยืนกรานจะทำแล้ว ต่อให้มีม้าสักแปดตัวมารั้งนางไว้ นางก็สนใจคำพูดของคนอื่นหรอก แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าทำไมนางจึงอยากเป็นอนุ แต่จากนิสัยใฝ่สูงของนาง เกรงว่านางคงจะยอมยากลำบากเช่นนี้ด้วยมีจุดประสงค์อื่นเสียมากกว่า”
เผยหว่านเย่ว์ที่เคยดูถูกแม้แต่สำนักศึกษากู่หลันหรือจะไม่ดูถูกสถานะอนุภรรยา
ก่อนที่นางจะไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงก็น่าจะอยู่ที่สำนักศึกษากู่หลันได้ดีทีเดียว ความคิดของนาง…
หากคิดที่จะเป็นภรรยาเอกของคนมีชื่อเสียงสักคนก็ไม่น่าจะยากอะไร
ยิ่งไปกว่านั้น แม่ลูกสองคนนี้ก็ยังมีทรัพย์สินอยู่ในมือตั้งมากมายขนาดนั้น!
“เจ้าไม่ได้จะแต่งกับเวินหลันเฉิง!?” หลูซื่อได้ยิ่นเช่นนั้นก็รู้สึกตกใจทันที “เย่ว์เอ๋อร์นางบอกว่าเจ้า…โอย!”
หลูซื่อรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังจากที่นางอดกลั้นไว้สักพัก จู่ๆ นางก็ร้องไห้ออกมา “ข้านึกว่านางแข่งขันกับเจ้าไปทุกเรื่อง ต้องคิดที่จะทำให้เจ้าไม่พอใจ ดังนั้นนางจึงได้ยอมเป็นอนุภรรยาของคนอื่น หากคุณหนูใหญ่ไม่ได้จะแต่งกับเวินหลันเฉิง แล้
