ย
เมื่อคิดมากๆ เข้าก็ยิ่งรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ตนเองเลอะเลือนขาดสติไปมาก
เซี่ยเฉียวนั่นทำผิดต่อพวกนางสองแม่ลูกตรงไหน
ตอนที่พวกนางพบหน้ากันครั้งแรก แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะไม่ชอบมองหน้าและไม่ค่อยพูด แต่เซี่ยเฉียวก็เรียกนางซึ่งเป็นแม่เลี้ยงว่าท่านแม่อย่างเต็มใจ?!
เป็นนาง เป็นนางเองที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ตามใจแต่ลูกสาวของตนเอง และไม่ได้ใส่ใจลูกสาวของเซี่ยหนิวซาน!
นางทำของของเซี่ยเฉียวหาย เซี่ยเฉียวให้คำแนะนำมาก็ตั้งหลายครั้ง ต่อมาภายหลังนางยังให้ท้ายที่ลูกสาวของนางขโมยของอีก…
“เย่ว์เอ๋อร์ เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของแม่ แม่ห่วงใยเจ้าจริงๆ นะ! ข้าไม่รู้หรอกว่าเวินหลันเฉิงที่เจ้าพูดถึงนั่นมีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร แต่เจ้าก็รู้นี่ว่าเซี่ยเฉียวที่ดูนุ่มนวลอ่อนแออย่างนั้น แต่กลับเป็นคนหยิ่งทะนง? นางดูไม่เหมือนคนที่จะยอมให้สามีมีอนุภรรยาได้เลยนะ!?”
ที่นางคิดเช่นนั้นก็เพราะเซี่ยเฉียว…เป็นคนที่รักความสะอาดจริงๆ
ของอะไรในบ้านที่คนอื่นใช้แล้วนางแทบจะไม่ใช้เลย
ผ้าเช็ดหน้าของนางไม่เคยห่าง นางจะต้องคอยเอามาเช็ดไม้เช็ดมืออยู่เสมอ กับของใช้ทั่วไปยังเป็นเช่นนี้ แล้วกับสามีของตนเองเล่านางจะยอมปล่อยได้หรือ
“ท่านแม่ไม่ต้องมายุ่ง!” เผยหว่านเย่ว์พูดจบก็โยนตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้นาง “ข้าดูแลท่านไม่ได้แล้ว เงินนี้ข้าให้ท่านไว้ดูแลตัวเอง ต่อไปไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องมาหาข้าอีก”
“…” หลูซื่อเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนทุบตีเสียอี
