ตอนนี้ก็สายไปแล้ว
เมื่อพวกนางได้ยินว่าเซี่ยเฉียวกลับบ้านแล้วจึงได้นัดแนะกันมาเรียนและถือโอกาสกินขนมด้วยกัน
“แม้นางชุนเอ๋อร์ ฝีมือของเจ้าดีมากจริงๆ ขอข้าพาแม่ครัวมาเรียนรู้กับเจ้าได้หรือไม่” ฟังมู่เสวี่ยตอบสนองเร็วที่สุด นางมองขนมตรงหน้าแล้วยิ้มให้ชุนเอ๋อร์อย่างใจดี
คนอื่นๆ ที่ได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าคาดหวังรอคอย
สาวใช้ข้างกายของเซี่ยเฉียวก็เป็นคนน่าอัศจรรย์เช่นกัน!
นางทำขนมได้ดี ชงชาได้อร่อย ทั้งยังบ่มเหล้าได้อีกด้วย!
สุราพวกนั้นหอมมาก แต่น่าเสียดายทีที่เซี่ยเฉียวให้พวกนางชิมแค่เล็กน้อยเท่านั้น และไม่มีวาสนาได้ดื่มอีก ในใจพวกนางจึงรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง
“ของพวกนี้คุณหนูเป็นคนสอนข้าทำทั้งนั้น ข้ายังทำไม่ได้ดีหรอก” ชุนเอ๋อร์ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “สูตรอาหารของคุณหนูใช่จะได้มาง่ายๆ บ่าวจึงไม่สามารถที่จะสอนให้คนนอกมั่วๆ ได้…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง แต่ก็สามารถเข้าใจได้
วิธีการทำขนมพวกนี้ล้ำค่ามาก
พวกนางก็แต่ลองถามดูเท่านั้น
“ขนมพวกนี้…พี่หญิงเซี่ยทำเป็นหมดเลย?” ฉินหลิวจับประเด็นสำคัญได้ “มีอะไรที่คุณหนูของเจ้าทำไม่ได้บ้าง!”
“ทำไม่ได้หรือ” “ชุนเอ๋อร์เอียงคอและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “คุณหนูของข้าทำเป็นหมดทุกอย่าง ต่อให้ทำไม่เป็น แค่เรียนรู้แป๊บเดียวก็ทำได้แล้ว!”
“…” มุมปากของทุกคนกระตุกเล็กน้อย
นางพูดเช่นนี้ออกจะทิ่มแทงใจพวกนางไปหน่อ
