อผ้าเก่าๆ ซึ่งหากเป็นเมื่อก่อนนางคงไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ ส่วนบนศีรษะของนางก็มีแค่ปิ่นเงินอันเดียวเท่านั้น ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดอีกแม้แต่ชิ้นเดียว
ตอนที่นางออกไปจากบ้านตระกูลเซี่ยสิ่งของที่นางเอาติดตัวไปด้วยก็มีไม่น้อยนี่?
หลูซื่อเองก็รู้สึกวางมือวางไม้ไม่ถูกเล็กน้อย
พอนางรู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างกะทันหันจึงเกิดความคิดที่จะมาดูที่นี่หน่อย เวลานี้เมื่อได้เห็นเซี่ยเฉียวนางก็รู้สึกอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี “คุณหนูใหญ่…ข้า ข้าก็แค่มาดูหน่อยว่าพวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ก็ดีอยู่” น้ำเสียงเซี่ยเฉียวเรียบเฉย ไม่ได้มีความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์หรือตื่นเต้นยินดีอะไร
“ข้าขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้…เป็นความผิดของข้าเองที่…ไม่ได้สอนลูกให้ดี…” หลูซื่ออดที่จะปาดน้ำตาไม่ได้
เซี่ยเฉียวมองดูนางอย่างสงบ นางถึงกระทั่งสั่งให้คนเติมน้ำชาให้หลูซื่อ
โหงวเฮ้งของหลูซื่อดูใจดีและอ่อนโยนมากขึ้น แต่ว่า…ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกคงจะไม่ดีแล้ว คาดว่านางคงจะไม่ได้รับความเป็นธรรมจากเผยหว่านเย่ว์
แต่ทว่าปลูกอะไรก็ได้อย่างนั้น มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว?
