ไปหมด คิดอะไรอยู่น่ะ
สถานการณ์ทางฝั่งเซี่ยเฉียวเกือบจะอยู่ในการควบคุมทั้งหมดแล้ว
“เก็บ!” สีหน้าเซี่ยเฉียวดูสงบนิ่ง
นางดึงธงวิญญาณออกมาและเก็บวิญญาณที่แค้นทั้งหมดเหล่านี้เข้าไป
เซี่ยเฉียวรู้สึกมีความสุขมาก
เก็บหมดไม่มีเหลือ ฉากตรงหน้าสงบลง ส่วนหลี่ชิงอวี๋นิ่งอึ้งราวกับหุ่นไม้ ใบหน้าเขาซีดเผือดไร้สีเลือด
เมื่อคนอื่นๆ เห็นว่ารอบด้านไม่มีลมพัดแล้ว และรู้สึกว่าอากาศไม่ได้เย็นเยียบขนาดนั้นอีกต่อไป พวกเขาจึงได้เดินออกจากตำแหน่งเข้ามา
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งสงสัยใคร่รู้มาก สีหน้าของหลี่ชิงอวี๋นั้นมหัศจรรย์จริงๆ
“ป ปรมาจารย์ มังกรหายไปแล้ว…” หลี่ชิงอวี๋ตกตะลึงไป
เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “นั่นคือคาถาห้ามังกร เป็นยันต์ที่ใช้เลือดของรัชทายาทวาดขึ้นมา ซึ่งยันต์นี้มีไม่กี่คนเท่านั้นที่จะวาดได้ ข้ามีพรสวรรค์ก็พอจะรู้อยู่บ้าง”
จ้าวเสวียนจิ่งมีเรื่องที่อยากถามเซี่ยเฉียวมาตลอด
“ข้าเคยไปที่วัดอวี้ซวีมาก่อน ตอนนั้นท่านนักพรตก็บอกว่าเลือดของข้าใช้การได้ดี” จ้าวเสวียนจิ่งคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาในที่สุด เมื่อเห็นว่าเซี่ยเฉียวขึงตาใส่เขา เขาก็รีบเอ่ยทันที “เพียงแต่…ตอนเทศกาลส่งเสื้อกันหนาว ข้าก็เคยใช้เลือดทาลงบนยันต์สีเหลืองของท่าน เหตุใด…จึงใช้การไม่ได้เลยเล่า”
“เจ้าไปที่วัดอวี้ซวีทำไม มีเรื่องอะไรที่มาหาข้าไม่ได้หรือ” เซี่ยเฉียวนิ่วหน้า
หมายความว่าอย่างไร คิดว่าข้าไม่เก่งพออย่างนั
