ิงอวี๋
หลี่ชิงอวี๋อยากจะเป็นลมจริงๆ แต่โชคดีที่เขารู้สึกเจ็บมือมากจนมันคอยย้ำเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ทำตัวดีๆ เชื่อฟังคำพูดของปรมาจารย์
“ดาวทั้งเจ็ด[1] เทพทั้งแปดทิศ ไท่ซ่างเกรี้ยวกราด อสูรกะโหลกยาว วิญญาณทั้งหลายกลับมา ฟังคำสั่งของข้า! ไป!” เซี่ยเฉียวพ่นลมอีกครั้ง จากนั้นวิญญาณที่ติดตามจ้าวเสวียนจิ่งมาด้วยก็พุ่งตัวไปที่วิญญาณแค้นเหล่านั้นทันที
“ทำไม…ทำไมเราตายไปแล้วก็ไม่ยอมปล่อยเราไป…”
“ให้ข้าติดอยู่ในนี้ตลอดไป มันมืดมาก…มาอยู่กับข้าเถอะ…ให้ข้ากินเจ้า! แฮ่!”
“เจ้าหนู ข้าสอนให้เจ้าอ่านหนังสือนะ…อ่านตามข้าสิ…” เสียงนั้นล่องลอยไปไกล
หนึ่งในวิญญาณแค้นที่ลอยอยู่ข้างๆ หลี่ชิงอวี๋แยกเขี้ยวยิงฟัน พึมพำๆ และเริ่มท่อง ‘คัมภีร์สามอักษร’ ออกมา
หลี่ชิงอวี๋รู้สึกว่าตนเองไม่อยากเรียนอีกแล้วในชีวิตนี้
การสอนโดยวิญญาณแค้นนั้นเป็นประสบการณ์ที่เขารับไม่ได้เลย!
มือน้อยๆ ของเซี่ยเฉียวเคลื่อนไหวไม่หยุด ปากของนางก็ร่ายคาถาไม่หยุดเช่นกัน
ภายในค่ายกลมีฟ้าผ่าลงมาอย่างต่อเนื่อง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง
สีหน้าของเซี่ยเฉียวแสดงความเจ็บปวดออกมายิ่งกว่าเดิม เมื่อนางโยนยันต์ที่วาดขึ้นจากเลือดของรัชทายาทออกไป
“ห้าจักรพรรดิห้ามังกร ปล่อยแสงเคลื่อนลม กระจายความชื้น ช่วยเทพสายฟ้า แหล่งน้ำทั่วแดน ไหลรวมเป็นหนึ่ง สวรรค์สั่งการ เจ้าต้องเชื่อฟัง ผู้ที่ฝ่าฝืน จักพบสายฟ้า รีบรับบัญชา!”
หลังจากที่นางร่ายคาถาออกไป ภ
