องชดใช้ด้วยชีวิต
ราชครูหลี่ผู้เฒ่ารู้สึกตึงเครียดอยู่ตลอดเวลาจนเหงื่อไหลหยดลงมาอย่างต่อเนื่องอย่างห้ามไม่ได้
ผู้ชายเหล่านี้ดวงแข็งมาก
พวกเขาอดกังวลเรื่องรัชทายาทไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงติดตามไปด้วยเช่นกัน
พอตกเย็นพวกเขาก็มาถึงด้านนอกวัด
เซี่ยเฉียวดูเหมือนสาวน้อยตัวเล็กที่มาเก็บเห็ด นางแบกตะกร้าไม้ไผ่เล็กๆ ไว้บนบ่า มือหนึ่งถือร่ม จากนั้นก็ขุดดินและฝังอาวุธวิเศษไปรอบๆ วัด
ฉากนั้นดูไม่เหมือนว่านางกำลังจะมากำจัดพลังชั่วร้ายเลยแม้แต่น้อย
ส่วนผู้ชายอกสามศอกทั้งหมดหนึ่ง สอง สาม สี่…แปดคนที่ยืนอยู่ด้านหลังนางในเวลานี้ต่างก็งุนงง ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร
หลี่ชิงอวี๋ลอบมองรัชทายาท
เป็นรัชทายาทที่ยังคงสงบนิ่งอยู่ได้ ในขณะที่ทุกคนต่างก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่มีเพียงรัชทายาทและเซี่ยผิงกั่งที่หน้าด้านและไม่รู้จักกลัวอะไรเท่านั้นที่จะเฉยสงบนิ่งเช่นนี้ได้
ไม่เหมือนพวกเขาที่รู้สึกทั้งกลัวและอับอายในเวลาเดียวกัน
ปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งอย่างปรมาจารย์โม่ทำงานคนเดียวตั้งนาน ส่วนพวกเขา…กลับไม่เข้าใจสักนิดว่านางกำลังทำอะไรอยู่!
หลี่ชิงอวี๋รู้สึกกลัวมากจริงๆ เวลานี้เขาจึงเอ่ยถามเซี่ยเฉียวอย่างระมัดระวัง “ท่านปรมาจารย์ ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ บอกข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้าจะได้รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง”
“ถึงบอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจนี่ ดีไม่ดีอาจจะกลัวก็ได้” เซี่ยเฉียวจงใจแกล้งเขา
“…” หลี่ชิงอวี๋รู้สึกว่าแม้แต่ฟันของเขาก
