รกันแน่ มารดาแท้ๆ ของแม้นางผังคือใคร” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยกับชายชรา
แข้งขาของชายชราสั่นขึ้นมาทันที “ข้า ข้า ข้าน้อยไม่รู้…”
“ไม่รู้?” จ้าวเสวียนจิ่งส่งเสียงเยาะออกมา “เรื่องฝังคนทั้งเป็นตอนแรกเจ้าก็รู้เรื่องด้วย หากว่ากันตามกฎหมาย ข้าสามารถจับเจ้าไปลงโทษได้ทันที เพียงแต่ข้าเห็นว่าเจ้าอายุมากแล้วและยังเป็นคนจงรักภักดี จึงได้ปล่อยเจ้าไป”
“ตอนนี้ หากเจ้ายังไม่ยอมพูดความจริงอีก…” แววตาจ้าวเสวียนจิ่งสงบลึกล้ำ “ที่ศาลตัดสินคดีมีการลงโทษเป็นร้อยๆ แบบ สามารถทำให้คนแก่อย่างเจ้าร้องขอความตายก็ไม่ได้”
เซี่ยเฉียวก้มหน้า
อุ๊ย คุณชายสูงศักดิ์ผู้นี้เวลาโมโหขึ้นมาน่าดูจริงๆ
หล่อเหลามาดเท่ขนาดนี้ใครเล่าจะไม่ชอบ
เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างพึงใจเล็กน้อย แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้นางเป็นโม่ชูเซิงอยู่ก็รู้สึกเสียดายแปลกๆ
เซี่ยเฉียวหน้าตางดงามกว่า
เซี่ยเฉียวเอามือเท้าคางไว้ นางรู้สึกเขินอายที่จะจ้องมองจ้าวเสวียนจิ่งต่อไป จึงได้หันไปมองชายชราแทน
จากนั้นนางก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ “เอ๊ะ เจ้า ไม่ได้ดูเหมือนคนที่ไม่มีลูกเลยนะ…”
ตอนที่นางมองชายชราก่อนหน้านี้ก็มิได้ตั้งใจมอง เพียงแค่กวาดตาผ่านๆ เท่านั้น
ถึงอย่างไรชายชราก็อายุมากขนาดนี้แล้ว ไม่รู้จะเหงาแค่ไหน หากนางมองดูเขานานหน่อยก็อาจจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจเขาขึ้นมาได้ และคนที่จะรู้สึกเศร้าก็จะเป็นนางเองนั่นแหล
ดังนั้นนางมักไม่ค่อยจะจ้องมองคนอื่นนัก
ยกเว้นคนอย่างรัชทายาทที
