“ข้าถูกงูกัด…”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจมาก
โชคยังดีที่พวกเขารู้ว่า เวลาที่ออกไปข้างนอกก็มักจะเกิดเรื่องได้ง่าย ดังนั้นจึงได้นำของที่สามารถแก้พิษในชีวิตประจำวันได้ติดตัวมาด้วย แล้วรีบนำออกมาให้ทั้งสองกินทันที
ยานี้ให้ผลธรรมดาทั่วไป ไม่ได้มีประสิทธิภาพมากเท่าไรนัก
พวกเขาจึงได้แต่ต้องเดินทางไปยังอำเภอสวินต่อไป
ในหัวของทุกคนปรากฏภาพสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาต่างก็รู้สึกว่ามันน่ากลัวถึงขีดสุด
ทั้งที่พวกเขาไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนอกจากดวงไฟที่ลอยไปมาพวกนั้นและงูตัวเล็กๆ จำนวนหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่พวกเขาอยู่ในวัดนั้นจึงได้รู้สึกจิตใจวุ่นวายกระสับกระส่าย อึดอัดไม่สบายไปหมดทั้งตัว!
ราวกับว่า…โดนของกระนั้น!
นอกจากนี้…
พวกเขาทุกคนต่างก็พกยันต์สีเหลืองติดตัวไว้ มีเพียงคุณชายใหญ่และผู้คุ้มกันคนสนิทของเขาเท่านั้นที่ไม่มี
แต่ดันกลายเป็นว่าพวกเขาทั้งสองคนถูกงูกัด
นี่มันจะเป็น…เรื่องบังเอิญหรือ
แล้วยังประตูนั่นอีก ทำไมอยู่ดีๆ ก็เปิดไม่ได้ขึ้นมา แต่พอแปะยันต์นั่นเข้าไปก็สามารถเปิดได้ทันที
พวกเขาแต่ละคนอยู่ในสภาพอนาถย่ำแย่ เมื่อพวกเขามาถึงอำเภอสวินก็รีบนำตัวจ้าวซวีจือไปส่งถึงมือหมออย่างรวดเร็ว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเซี่ยเฉียวก็ได้ยินเรื่องนี้
นางยิ้มเยาะเล็กน้อย
คนทั่วไปมองไม่เห็นวิญญาณก็นับว่าเป็นบุญของพวกเขาแล้ว ถูกงูกัด?
เกรงว่าตอนนั้นวิญญาณสำแดงฤทธิ์หลอกหลอนทำให้พวกสัต
